kultuurlandschap IV

Gisteren bezochten vriend Henk, hondje Bas en ik Pauline Slot, Pieter de Rijk en hondje Saar. Thee, rabarbercrumble. Ik had tegen Henk gezegd dat ik al wist hoe we terug zouden rijden: langs Weiβenseifen, daar waar al die kunsthippies zitten. Toen Pauline en Pieter dat hoorden, wilden ze ook mee. Het was zondag en het was er tamelijk druk. Het is de enige dag waarop het Waldcafé open is. Er was een tentoonstelling, houtsnedes van Joachim Mennicken. Een struise mevrouw in een pak had toezicht. Buiten stonden kunstwerken van hout, die had zij gemaakt. Er hing een tamelijk grote meerkleuren houtsnede met als titel Kulturlanschaft IV. Ik liep er een paar keer langs, luisterde niet naar wat de anderen bespraken of zeiden. Dan weet ik al hoe laat het is: Bakker gaat kunst kopen. Vooral de horizon van de houtsnede vond ik mooi, of beter: wat er áchter die horizon zou kunnen zijn. Een kluitje gebouwen in de verte. In de schrijfkamer zouden uitsluitend schuren komen te hangen. Inmiddels hangen er ook drie vogels. Het was dus hoog tijd om het originele idee in ere te herstellen, en ik zag in de gebouwen schuren (zie afbeelding). Ik mocht van de struise mevrouw zelf een rood stickertje op het Schildchen plakken. 50 euro aanbetalen en na 17 juli op te halen of eventueel langs laten brengen.

Later, we moesten een stuk terug lopen naar de auto’s, geeuwde ik overdreven. ‘O jee,’ zei ik, ‘deze kunstaankoop is me niet in de koude kleren gaan zitten.’ Kunst kopen blijft iets geweldigs, het gevoel dat je ervan krijgt. Wat heb ik gedaan? denk je. Ik word er altijd zenuwachtig van, als de koop al gesloten is. Niet vervelend zenuwachtig, misschien is opgewonden een beter woord. Vandaar dat gapen. Gapen als Shani Davis voor een 1000 meter. Gapen om de spanning te verdrijven. Later op de avond, België speelde tegen Hongarije, de glazen gin-tonic met komkommer op tafel, vroeg Henk of ik nog steeds tevreden was met mijn aankoop. ‘Welke aankoop?’ zei ik.

5 thoughts on “kultuurlandschap IV”

  1. Ik snap je opgewondenheid. Wat een mooi kunst werk is dit. En het kan inderdaad voor schuren doorgaan. Ik had ooit een hobby schuren en schuurtjes te bouwen: een weelde was dat. Ben een boerenzoon en dan zijn schuren denk ik een lust om in te spelen en verstoppen. En dan teren: de geur alleen al.
    Ik heb Jasper en zijn baas gelezen: prachtig!!. Gekocht bij van der Velde Leeuwarden trouwens. En bij het ook alsnog het winterboek: nu ben ik compleet.
    In het boek stond iets over schetsen van kalveren: werkelijk leuk. Maar het gebeurde bij mijn vade en bij mezelf ook hoewel we geen stamboek koeien hadden maar wel lid van het 1e KI station in Nederland.
    Ach, wat heb je aan zo’n reactie.
    Hoop gauw weer wat te lezen.
    Jan Menger, Leeuwarden voorheen Nijeholtpade

    Like

  2. Wat een prachtige houtsnede! Die lucht!
    Ik herken het gevoel na een kunstaankoop. Ik heb niet zoveel geld, maar af en toe moet het gewoon. Inderdaad, een opgewonden vermoeiend gevoel. Maar het kan erger. Een tijd terug had ik in de krant een afbeelding van een schilderij van Stijn Rietman gezien, die op dat moment exposeerde in galerie Mokum. De prijs oversteeg een maandinkomen. Maar het moest, dus rekenen, rekenen, rekenen. Na met mijzelf overeengekomen te zijn dat de maaltijden hierdoor minstens drie maanden voor het grootste gedeelte uit boterhammen met pindakaas zouden bestaan toog ik naar Mokum. Het overtrof mijn verwachtingen, maar helaas (ja, pindakaas) een rood stickertje….. Teleurstelling, maar daarna toch wel een trots gevoel dat ik zomaar van plan was geweest zoveel geld uit te geven.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s