Buurman Fred

Ochtend. Buurman Klaus roept. Hij heeft een sleutel in zijn hand en vraagt me naar het huis van buurvrouw Weiers te gaan, want daar zijn kijkers. Nederlanders. Klaus zelf moet dringend weg en de Maklerin is te laat. Ik loop erheen en tref drie mensen aan, de deur staat open. Rotterdammers. Ik ga met ze het huis in, maar al snel komt de Vlaamse makelaar (v) aan. Daarna laat ik het, maar ik zeg wel dat ze van harte op de koffie uitgenodigd zijn na de bezichtiging. Dat doen ze.

Fred, zijn ex-vrouw en zijn jongste zoon. De namen van de ex-vrouw en de jongste zoon ben ik vergeten. Dat geeft niet want het huis is bedoeld voor Fred. Een potig ventje met een bril, hij draagt een strak hemd. Ik schat hem een jaar of 65. Ze praten alle drie sappig Rotterdams en het gesprek gaat over oom Henk waar ‘iets mee is gebeurd’, garageboxen en het oorverdovende lawaai in Rotterdam. Fred was vooral erg gecharmeerd van de schuur, daar zag hij zijn ‘werkplaats’ al voor zich, en in een hoek stond al zijn Harley-Davidson. Hij bleef hardnekkig ‘u’ tegen me zeggen. Hij zit boordevol vragen en ze willen erg graag ook even de tuin zien. Zelfs achter het huis, waar ik bezig ben de boel te fatsoeneren, gaan zijn gedachten alle kanten op, nu over de achterkant van wat zijn huis moet worden. Hij zou het ook kunnen afvlakken, flink wat bomen weg. Fred en zoon zijn kettingrokers. Ze willen alle drie suiker en melk in de koffie. Fred is aardig, misschien was hij havenarbeider, dat heb ik niet gevraagd. Ze hadden meteen gehoord dat ik uit Amsterdam kwam. ‘Nou, Amsterdam,’ zeg ik, en daar laat ik het bij. De ex-vrouw wil naar de wc, of dat mag? Natuurlijk mag dat. ‘Dat is een fijne badkamer, zeg!’ roept ze als ze weer naar buiten komt. Dan is het tijd te vertrekken. Fred heeft heel wat te overdenken op de terugweg, zegt zijn jongste zoon.

Later zei ik tegen buurman Klaus dat ik bíjna mijn hoed op zou eten als Fred het huis niet koopt. Bíjna, maar niet helemaal, want de verkoop van het huis van buurvrouw Weiers is al vaker afgeketst. Fred. Ik zag hem wel zitten als buurman. Hij had zin in alles. In vogelgekwetter in de ochtend, in het opknappen van de oude gebinten, de heg voor het huis had hij al voor de helft weggedacht en voor de lekke schoorstenen had hij ook al een oplossing. Buurman Fred. Voor een volgend Privédomein-deel. Een enorm voordeel: ik hoef zijn Duitse uitspraken niet op correctheid te laten controleren.

Op de afbeelding overigens Jasper die in een veel te kleine kartonnen doos gekropen is. Dat was de eerste dag hier in de Eifel. Hij was blijkbaar zo geschrokken wat hem allemaal overkwam, dat hij dacht: die doos daar, daar moet ik in, dan kan niemand me wat maken.

3 thoughts on “Buurman Fred”

  1. Fred lijkt me een prima buurman. Ik hoop dat het doorgaat.

    Maar…. Jasper…. een hond? Volgens mij was hij stiekem een kat. Hij ging behoorlijk zijn eigen eigenwijze gang, had geen baas maar personeel, namelijk een knecht, en nu blijkt hij ook nog eens katachtig in te kleine doosjes gekropen te zijn 😉
    Ach, Jasper was gewoon Jasper en een regelrechte schat!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s