een beetje ontheemd

Ik ben een nacht in Amsterdam, maar het enige waar ik mee bezig ben is de boel bij elkaar houden. Vorige week nog was ik op vakantie, soort van vakantie, naar Luxemburg en Verdun en in één ruk door ben ik doorgereisd naar Zeeland, met twee tassen vol met spullen. In de boerderij in de Oranjepolder zijn spullen, hier in Amsterdam zijn spullen en in de Eifel zijn nog meer spullen. Raar was het niet dat ik gisterochtend in de trein zat en tot de ontdekking kwam dat ik de sleutels van het Amsterdamse huis vergeten was. Ik weet niet meer wat waar is, wat ik straks – weer naar Zeeland – mee moet nemen of niet.

Het was een medisch dagje gisteren. De tandarts vulde een kies opnieuw; de enorme vulling beet ik er op een cornetto uit tijdens mijn revalidatie in Wieringerwaard. ‘Dit is eigenlijk een kroon, Gerbrand,’ zei hij. Dat snapte ik ook wel, maar een kroon is veel werk, met meerdere afspraken. De tandarts was erg tevreden met Jasper en zijn knecht. Hij zei: ‘Dit lezen mensen over honderd jaar nog.’ Hij was zich van zijn eigen (on)sterfelijkheid bewust geworden. Daarna controle in het OLVG. Zoals ik al verwachtte, duurde het gesprek met de chirurg die me zes weken geleden opereerde niet lang. Ik herkende hem niet. Nu weet ik wat hij precies gedaan heeft, en dat was toch weer ietsje anders dan ik dacht, er was in elk geval ook nog enig ‘inwendig naaiwerk’ aan te pas gekomen. En hij vertelde me dat het op het nippertje was geweest, dat een darm binnen enkele uren zwart kan worden en afsterven. ‘Hartelijk bedankt,’ zei ik dus tegen hem. Hij was erg tevreden over de wond, litteken inmiddels. Geen verdere afspraken. ‘Als er iets is, dan weet je ons te vinden,’ zei hij.

Eigenlijk had ik daarna ook nog bloed moeten laten prikken, maar dat doe ik zo nog even, voordat ik weer de lange reis naar station Arnemuiden onderneem. Juni. Het blijft magisch, het levend worden van een boek, zeker op de plek waar dat gaat gebeuren: een 70 meter lange monumentale schuur aan de Veerseweg, ooit eigendom van koningin Juliana. Ik slaap er bij de oom en tante van de regisseuse, in een bedstee. Elke dag komt er een cateraar om ons van warm eten (geen wijn, maar ik ken de geheime koelkast in het toiletgebouw van de minicamping) te voorzien. Mijn rol is nog onduidelijk. Levend of op film en band. Die film en geluidsband zijn afgelopen maandag opgenomen (zie afbeelding), gisteravond hebben ze een doorloop gedaan met die opnames, eergisteravond zat en lag ik anderhalf uur te midden van de spelers en het licht en het geluid. Dat was best uit te houden.

6 thoughts on “een beetje ontheemd”

  1. Waar waren we? Was het Constanza? Er was iets met de zoon van wijlen Causecu die daar zijn vakantie`s vierde als hij er zin in had . We werden begeleid als we over het terrein liepen. Achter een hek wat dorpsbewoners en daar mochten we absoluut niet mee praten van de agenten die ons als een schaduw volgden. Alles onder controle. Ik was gevraagd om samen met een Russische mimespeler een voorstelling te maken voor het Theaterfestival. Zomaar stond hij voor mijn neus in de hal van het Hotel. Harde klop op de deur door Chris. Birgit deed open : “er staat een heel knappe Rus beneden en hij moet Yvonne spreken” Hij had onze voorstelling de avond daarvoor gezien in de grote Arena. En nu viel zijn oog op mij. Konden we niet samen? Geen Engels,geen Russisch,geen Roemeens en geen Nederlands deelden we. Ik deed mijn best en mimde een hondje op zijn verzoek. Een hondje dat geboren wordt, dan zich verbaasd en daarna eenzaam in een hokje verdwijnt. Hij, de Russische mimespeler vond het niet goed genoeg. En werd wat boos cq verdrietig. Oei ik had hem zwaar teleurgesteld. Liliana Alexandrescu werd erbij geroepen.Onze regisseuse. Zij maakte dat iedereen weer lachen kon. Ik stapte bevrijd de hal in, de hal van het hotel.Tegenover de deur van het lokaal waar ik verbleef en deze scherp in de gaten houdend zittend op een bank zat jij, Gerbrand. Je zei : “ik vertrouw `m voor geen cent en ik zit hier te wachten tot je weer naar buiten komt” Ik vroeg : “waar is de rest?” “Op het strand”wuifde je naar ergens buiten. Vanaf dat moment sloot ik je in mijn hart. Ontheemd? Ja misschien. Maar nooit verlaten, want herinneringen blijven. Ze vormen samen met zovele anderen steeds weer een verhaal dat verbonden is met de tijd en de ruimte en met elkaar. Ik vond het heel fijn je gisteren terug te zien na al die tijd en had graag deze anekdote met je gedeeld. Maar dacht er niet aan vanwege juist die vele jaren. Dus dan doe ik alsnog zo. Veel liefs, Yvonne

    Like

    1. Had ik jouw intuïtie gevolgd dan was mijn leven anders gelopen. Toch is alles wel zinvol geweest. Inmiddels heb ik “Jasper en zijn knecht”gelezen. Ik zie Liliana “baden”.Ik zie het weer voor me.”Jongens, jongens”riep ze als ze ons iets wilde vertellen. Ik ben onder de indruk van je boek.Het zindert na in mijn hoofd en ja ook in mijn hart. Over een bepaald aspect heb ik iets gedacht wat ik je graag zou vertellen.Kan dat ook via dit blog en dan met een prive verzoek ? Zodat het niet direct hopla verschijnt?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s