Donderdag pas regen

Zondag. 11 september. Niet het eerste waar ik aan dacht waren die vliegtuigen in de VS. Het eerste wat ik dacht was: ‘Wat lig ik lekker, ik blijf nog even liggen’. Daarna stuurde ik een bepaald persoon in Nederland een bericht dat ik een huis gevonden had, een zeer goedkoop huis. Daarin woonden ooit een vader en een moeder en drie kinderen. Er was iets met een kapotte motor, de vader ging de moeder ophalen en tijdens de terugtocht zijn ze verongelukt. De drie kinderen – allemaal onder de 20 – zijn opgevangen door jeugdzorg. Het huis staat al vier jaar leeg. Daarna ging mijn aandacht uit naar mijn onderbuik, daar sluimert iets, ik denk te weten dat het in mijn blaas zit, en ook denk ik dat het iets te maken heeft met die operatie, inmiddels dik twee maanden geleden. Even in de gaten houden. Toen ben ik gaan afwassen en soppen. Tevreden kon ik daarna gaan douchen en de wond erna dik insmeren met Calendulazalf, want nog steeds is het een wond en niet al een litteken, dat duurt allemaal langer dan ik verwachtte. Ik drukte het DB-ticket van Bitburg-Erdorf naar Berlijn af, ik trakteerde mezelf op een 1e klas-kaartje, vooral omdat ik het niet zelf hoeft te betalen. Zo ben ik dan ook wel weer, maar aan de andere kant: een honorarium is er niet bij op de Nederlandse ambassade, want ja: boekpresentatie. Die is op 20 september. Ik ben begonnen te üben, hier in Duitsland verwachten de mensen dat je voorleest, en niet slechts vijf minuten. Ik koos voor het stuk over het middageten bij Beatrix. Er staan veel moeilijke woorden in, bijvoorbeeld Lunch, ik vroeg aan meerdere mensen hoe je zo’n woord in het Duits uitspreekt, en ook vroeg ik me af waarom Andreas Ecke het niet als Mittagessen vertaald had, en vervolgens vroeg ik me af of ik zelf niet ‘lunch’ geschreven had, maar dat lijkt me stug.

Het is een perfecte dag – hoewel (katholiek) zondag – om onkruid te wieden in de moestuin. Dat maakt geen lawaai en het is achter het huis, niemand zal me horen of zien, niemand hoeft er aanstoot aan te nemen. Het is tamelijk warm, maar ook een beetje wazig weer, de zon komt er niet lekker door. De pompoenen groeien als kool. Afgelopen vrijdag was hier een blinde journalist uit Wenen. Hij vroeg me waarom ik hem uitgenodigd had, terwijl ik dat al jaren niet meer doe, journalisten thuis uitnodigen. ‘Nou,’ zei ik, ‘het leek mij makkelijker dan zelf voor twee uurtjes naar Wenen af te reizen’. Ik moest regelmatig zijn koffiekopje en waterglas aan de kant schuiven en de opnameapparatuur lag op een blok hout omdat hij aangegeven had dat hij regelmatig koppen koffie omver stoot. Ondanks zijn blindheid wees ik zo nu en dan op dingen, bijvoorbeeld de nieuwe houten vensters of de urn met Jasper erin. ‘O,’ zei hij dan, ‘ligt de hond daar?’ Vreemd. Toen we klaar waren haalde een vrouw hem op en gingen ze bij Kaj’s Schlemmerstube in Schönecken een schnitzel eten omdat ik daarover geschreven had in Jasper und sein Knecht. In de avond was er nog de verjaardag van Johannes, de jongste zoon van Dakdekker Rudi, en daar dronk ik tot slot vier glaasjes Jägermeister, waarna ik een zeer slechte nacht had. Zondag, morgen maandag en ik hoef helemaal niks, wat nogal lekker is na een maand drukte, mensen, dit & dat en zus & zo, logeren. Pas aanstaande donderdag gaat het regenen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s