Snor en Buster [Trouw, 11 september]

Als ik vlak voor ik ga afwassen met een handvol overgebleven spaghetti sta, mis ik Jasper. Ik gooi de spaghetti of pasta nooit meteen weg, ik kijk even om me heen, in een reflex. Dan verdwijnt het in de vuilnisbak. Ik kan weer zonder al te veel bijgedachten rondjes lopen in de heuvels en door de bossen, langs de Nims. Zelfs alleen. Ik erger me allang niet meer aan honden van vrienden die langskomen, en die vrolijk aan de wandel gaan. Het went snel, geen hond. Zo nu en dan gebeurt er iets waardoor ik aan hem denken moet. Twee weken geleden werd ik na de première van het toneelstuk Juni in Zeeland overvallen door een heel oud gevoel dat maakte dat ik alleen aan een houten picknicktafel zat, met twee glazen champagne voor mijn neus, terwijl alle anderen zich luidruchtig onder de theaterbezoekers mengden. En ineens zag ik Jasper zitten, op de stoep, naast het Lloyd Hotel in Amsterdam. Heel braaf, rillend. Vlak ervoor hadden we een ongeluk veroorzaakt met een scooter. In de commotie die erna ontstond bleef hij steeds maar zitten, iets wat hij nooit deed. En naast mijn eigen heel oude gevoel dat maakte dat ik alleen moest zijn, kreeg ik zo’n medelijden met die hond, dat ik ervan moest slikken. Kort erop botvierde ik mijn oude gevoel op een paar mensen tijdens de borrel na. Terwijl ik donders goed wist dat ik naar bed had moeten gaan om het heel oude gevoel van me af te slapen.

Een paar maanden geleden vond ik op internet de hond Snor. Een heel lief dier, afgaande op de foto. De naam trof me meteen. Snor. Dat moest wel een brave, volgzame, lieverd zijn, een nogal klein uitgevallen mix tussen herdershond en husky. Maar inmiddels is Snor natuurlijk allang verdwenen van het internet, wat meestal betekent dat hij een baasje gevonden heeft. Ik heb vanaf half november niets. In de twee maanden ervoor zal ik door heel Duitsland reizen voor lezingen. Iets wat ik voor het eerst vanuit de Eifel zal doen, ik hoef immers Jasper niet eerst naar Tuinmaat Han of de oppasman in Assendelft te brengen. Half november, ik ben maar steeds bezig met half november. Dan neem ik een nieuwe hond, om samen met hem of haar de Eifelwinter in te gaan. Mensen zeggen me dat ik een pup moet nemen, maar ik wil een vuilnisbak, en het probleem met een vuilnisbakpup is dat je geen idee hebt hoe zo’n beest gaat uitgroeien. Toch maar weer een ‘redhond’ dus. Kun je twee keer achter elkaar de pech hebben een vrijwel onhandelbare hond te treffen? Vast wel. Maar aan de andere kant vast ook niet. We gaan het zien. Tussen het schrijven door zocht ik toch weer op Marktplaats en heb ik Buster gevonden, die woont nu in Ridderkerk (‘Buster is een vrolijke knul!’). Maar dat zal, net als met Snor, net iets te vroeg zijn.

8 thoughts on “Snor en Buster [Trouw, 11 september]”

  1. Leuk! Goed plan! Zoveel ruimte en geen hond is niks gedaan. Ik zou voor een border collie gaan, na de jachthond ervaring. Ik heb zelf een Friese Stabij, zonder stamboom. Die willen ook graag voor je werken! Erg lief, maar wel eigenwijs want jachthond.

    Like

  2. Over Jasper wilde ik je schrijven. Over de Genesis {een karakteranalyse van je paard maar ook zou het je hond kunnen zijn} Mijn eigen verhaal met Faye Belle{ mijn paard} is daarvan een voorbeeld. In het kort en ongenuanceerd hoe ze mijn “transformatiepaard” is en waarom. En daarentegen waarom Mischi {mijn andere paard} mijn blauwdrukpaard is. Hoe ik van Faye leer mijzelf en anderen een grens aan te geven, puur omdat zijzelf zo duidelijk is. Want wat deed ze? Ze viel me aan. Haar karakter{De Sergant} heeft orders nodig .Geef ik deze orders niet dan neemt ze mijn leven over ,dan gaat ze het zelf doen. Waar had ik dat toch eerder meegemaakt? Mischi daarentegen draagt bij wijze van spreken “alles op haar schouders” De hele wereld desnoods. Ze klaagt niet ,ze draagt. En ze is wijs {De Minister} Het paard {en de hond} we trekken deze aan in verschillende fase`s van ons leven. Wie ben je is op dat moment verbonden met wie is zij of hij. Toen ik Faye echt zag en niet zag wat ik wilde zien los van mijn verwachtingen en voorwaarden, zag ik een paard dat eigenlijk tegen mij zei: “heej jij, stap uit je comfortabele leven en ga mij leiding geven” Ik werd streng en zij zag dat als een uitdaging tot vechten. Ik vond : zacht doch duidelijk en zij ervaarde dat zacht zijn en niet direct in de aanval gaan opleverde waar zij naar verlangde; contact met mij. Ik heb hier ruim 2 jaar hulp bij gehad en hierdoor een trauma verwerkt op gebied van agressie. Vandaar de term transformatie. Ik moest er aan denken af en toe bij het lezen van je boek.

    Like

  3. Gerbrand, Kijk in ieder geval ook naar een Deerhound, echt, verdiep je even in dat ras, zulke ontroerende en aristocratische honden, zou je dat willen doen? Simon

    Like

  4. Vlakbij waar Jasper gevonden werd is een gemeentelijk asiel.
    Een hardwerkende dame probeert deze honden onder de aandacht te brengen omdat het lot van deze dieren zeer treurig is. Allen hebben ze twee a drie weken tijd om zichzelf van hun beste kant te laten zien. Neem anders eens een kijkje op :https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1255408937845278&id=100001285511960

    Ik ben zelf erg actief met het ondersteunen van Setters omdat deze dieren zo sensitief zijn en vaak erg slecht worden behandeld na het jachtseizoen. Setter Help Europe op facebook is mijn pagina.

    Ik zou graag helpen omdat ik het zo verschikkelijk mooi vindt om zowel dier en mens gelukkig te maken

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s