Joop (tijdens Lesereise – week 3)

Het wordt tijd om niet steeds maar naar die urn onder de heg te kijken, of beter: als ik in de voortuin ben die urn vanuit mijn ooghoek steeds maar te zien. Half november. Dan is alle drukte – voor mijn doen – voorbij, dan is de tournee met Waumans&Victoria geweest, ligt de vuistdikke biografie over Koningin Juliana in de boekhandel en heb ik Münster en Bielefeld en Ingelheim af kunnen vinken. Half november. Buiten donker, binnen minstens twee houtkachels aan, de eerste sneeuw. En ik en mijn nieuwe maat ín die sneeuw en vóór die kachel.

Ik hoopte steeds dat er iets zou gebeuren. Zomaar. Per ongeluk. Iets serendipiteitachtigs. Dat ik niet dag in dag uit achter de laptop zou hoeven zitten om via marktplaats.nl of marktplatz.de op zoek te moeten onder het kopje windhonden of hoede- en herdershonden. Ik schreef hier al een keer over Snor en Buster, en dat die natuurlijk allang weg waren. Zo’n tweeënhalve week geleden kreeg ik een whatsappbericht vanuit Mönchengladbach. Hoe het met me ging? Goed, berichtte ik terug. En met jullie? Ook goed. Daarna nog wat heen-en-weer-geplauder. Tot ik de moed had het volgende te tikken: ‘Gibt’s einen neunen Hund?’ Ja, er was een nieuwe hond, maar dan een hond die ze eigenlijk wilden houden. En toch kreeg ik het bericht. De dingen zijn niet altijd zo duidelijk, of zwart-wit, of vrij van twijfels. ‘Mönchengladbach’ is Klaus en Claudia, en het was Claudia met wie ik whatsappte.

De witte hond komt net als Jasper van het Griekse eiland Thassos (maar dan als pup), en hij heeft al een opvanghuis achter de rug, waar het allemaal vreselijk misliep. Daarom is hij terug in Mönchengladbach. Ik heb hem nu twee keer gezien, een dikke week geleden, samen met Tuinmaat Han, Trijntje en teckel Jet (die de witte hond met groot respect vervulde; die opgetrokken lippen, die blikkerende tanden) en gisteren met vriend Henk en hondje Bas, en ook Bas maakte nogal wat indruk op de witte hond. Bas is 10, de witte hond is nog net geen 1. Hij heet nu nog Mio, maar ik ga hem omnoemen omdat ik mezelf hier in de Eifel, in de bossen en op de weiden, niet steeds keihard ‘Mio!’ zie en hoor roepen. Hij is lief en tamelijk groot en hij leert graag, hij loopt verend en zijn staart staat bijna altijd omhoog. Hij heeft bruine vlekjes op zijn oren en ondanks zijn zwarte neus heeft hij lichte ogen. Jasper was 20 kilo, Joop is 28 kilo en toch kan ik hem vrij gemakkelijk optillen, wat handig is bij een roltrap op een station.

3 thoughts on “Joop (tijdens Lesereise – week 3)”

  1. Wat heeft Joop een lief hoofd! Ik kan me voorstellen dat je ‘verliefd’ op hem bent. Joop zal er wel voor zorgen dat je naar hem kijkt in plaats van steeds maar naar dat urntje. En het wordt kouder, dus je bent dan waarschijnlijk ook minder in de voortuin.
    Tja, die urntjes… Morgen is het alweer 6 weken geleden dat poes Karima overleed, net geen 5 maanden na kater Romke. Een beetje erg veel verdriet, zo kort na elkaar. Romke was de eerste kat die ik liet cremeren, de vorige zijn allemaal begraven. Onwennig, zo’n urntje in huis. Ik had eerst een soort van miniem altaarachtige opstelling bedacht. Dat was het niet. Dus vrijwel meteen wat minder uit het zicht. Ook dat bleek niet goed. Het staat nu onderin en achterin een boekenkast waar glazen deurtjes voor zitten, en het urntje met de as van Karima staat daar ook. Om ze te kunnen zien moet ik op mijn knieën, ik word er dus niet iedere keer mee geconfronteerd, en als ik die confrontatie wel weer moet ik er moeite voor doen. Dat blijkt voor mij de juiste manier te zijn om ermee om te gaan.

    Like

  2. Wat leuk Gerbrand, weer een hond van Thassos. Ik moet zeggen dat Joop wel wat Jasperbloed in zich lijkt te hebben. Thassos is maar klein…
    Tot dusver zijn de Thassoshunde ons erg lief geweest(we genieten van de derde nu). Er komen leuke, lieve vooral, honden daar vandaan.
    Alle goeds
    Edith

    Like

    1. Ik denk dat Joop een heel ander karakter heeft. Jasper was een échte vrijbuiter, die zijn baasje (knecht) alleen gebruikte om eten te krijgen en onderdak, waarschijnlijk omdat hij een échte straathond was. Joop heeft dat alles niet meegemaakt daar, hij was een pup in Duitsland. Hij is veel meer op mensen gericht. Ik ben erg benieuwd hoe het allemaal gaat verlopen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s