Niet alleen een aap, maar ook stokoud en onmogelijk

Fragment uit de column van afgelopen zaterdag in Trouw: “[…] Ik kwam aan een statafeltje te staan met de plaatselijke boekhandelaar en twee wat oudere vrouwen. Ze spraken Zwitser-Duits, wat prachtig klinkt, maar ook onverstaanbaar is. Zij spraken over van alles en nog wat, vooral over de vreselijke dingen die de Hollanders hadden begaan ten tijde van de koloniën (geloof ik). Ik stond erbij en trok een kop alsof ik alles verstond. Eén van de oudere vrouwen begon over de Tweede Wereldoorlog en vroeg aan me hoe ik die had beleefd. Ik verslikte me in mijn brood met kaasfondue. ‘Wat zegt u?’ vroeg ik nadat ik was uitgehoest. Nou, u heeft toch zeker ook nog het staartje van die oorlog meegemaakt? Misschien had ze iets te veel op, ik weet het niet. ‘Ik ben van 1962,’ zei ik. O jee, nou, dan had ze wel een heel grote fout gemaakt. ‘Zij is 87,’ zei haar vriendin. ‘En het gekke mens blijft maar denken dat iedereen net zo oud, of jong, is als zijzelf.’ Het was erg donker op het binnenplaatsje, verontschuldigde ze zich, ze zag het allemaal niet meer zo goed. ‘Ik heet trouwens Heidi,’ zei de vriendin. ‘Ja, natuurlijk,’ zei ik, we stonden immers in Zwitserland. ‘Ik hoop dat u nog kunt slapen,’ zei de 87-jarige. […]”

Gisteravond vertelde Ted me het volgende: ‘Uw zoon is daarbinnen, hij vroeg of Gerbrand er al was.’ Ted stond bij de ingang van de kapel in cultureel centrum Jan van Besouw in Goirle. Dat ze Ted heette wist ik omdat die naam op haar gigantische naamplaatje stond. ‘Dat lijkt me stug,’ zei ik. Toen ik naar binnen ging, kwam Anton Dautzenberg op me af. Godsamme nog aan toe, dacht ik. Anton is vier jaar jonger dan ik.

Ted was zeker geen 87, zoals de Zwitserse vrouw, maar toch een dame op leeftijd. Is dit een bizarre coïncidentie, twee oudere vrouwen die het allemaal niet meer zo goed op een rijtje hebben? Of heeft het meer te betekenen? Als ik de vader van Anton Dautzenberg was, zou ik minstens 65 moeten zijn en als ik de oorlog (bewust) zou hebben meegemaakt, was ik nu toch zeker 80. Ik herinner me nog dat ik een stap achteruit deed van het statafeltje en tegen de 87-jarige zei: ‘Maar kijkt u nou toch eens naar dit lichaam!’ Ze schudde zachtjes met haar hoofd en mompelde wat. Gisteravond stond Anton Dautzenberg te stralen, dat was trouwens ook aan een statafeltje (wat een raar woord eigenlijk), in de foyer.

Nou ja, om mezelf te troosten kocht ik zojuist maar weer eens vijf (5) Aussiebums, drie Wonderyears en twee Journey’s. Geld moet rollen en edele delen ingepakt, nietwaar? Maar zoiets zeg ik beter niet meer tijdens lezingen want de interviewer van dienst kreeg gisteravond na afloop te horen dat hij het ‘fantaaaastisch’ gedaan had, want ‘wat een onmogelijke man’ had hij tegenover zich gehad…

6 thoughts on “Niet alleen een aap, maar ook stokoud en onmogelijk”

  1. Dag Gerbrand, jouw verhaal bewijst maar weer dat mensen vaak zomaar wat zeggen en ( naar ik hoop ) onbewust beledigend zijn. Men denkt dat dat allemaal maar kan en dat je als mens niet verantwoordelijk bent voor de opmerkingen die je maakt. Ik heb net een maildiscussie met iemand daarover gevoerd die nare opmerkingen maakte over een persoon in een blog zonder zijn eigen naam prijs te geven. Ik neig er naar om alleen nog maar lieve dingen te willen lezen hoewel ik weet dat dat natuurlijk ook niet de waarheid van alle dagen is of kan zijn. Maar trek het je niet aan: voorlopig zie je er goed uit en schrijf je goed en lees ik je graag.
    Vriendelijke groet,
    Jan Menger

    Like

  2. Sorry meneer Bakker!!! Er kwam een naar mijn idee een nog vrij jonge man naar me toe die vroeg of Gerbrand al aanwezig was. En ik dacht het woord vader te hebben verstaan. Achteraf zag ik ook wel dat dat niet kon kloppen. Maar ja toen had ik het al gezegd. En ik ben inderdaad al op leeftijd en heb wel een staartje van de oorlog meegemaakt. Al was dit zeker niet bewust. Hoop niet dat u er wakker van hebt gelegen. Mijn welgemeende excuus. Hartelijke groet, Ted.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik heb veel wisselende reacties gekregen op ons gesprek, Gerbrand. Variërend van : “wij hoeven dat toch niet allemaal te weten van dat ondergoed!”, tot: “Wat een interessant figuur, die Bakker”, tot: “Waarom vroeg je niet door over de motieven in zijn werk?”. Enfin, over het algemeen vond men het een goede avond en wij deden wat we konden samen, toch?

    Like

  4. Hoi Gerbrand, ondanks dat ik natuurlijk wist dat je daar in die boerenschuur zou zijn was ik verrast dat je me aankeek en herkende. Ik verwachtte jou daar. Jij mij natuurlijk niet. Wat ik eigenlijk bedoel is dat jij in die ongeveer 20 jaar niet veel veranderd bent van uiterlijk. Dus stokoud? Neen. Ook als ik je schrijven lees hoor ik je stem erbij. Zoals je schrijft sprak je. Ik weet nog van een cafe waar we met z`n allen zaten ergens bij het Leidseplein en jij en Emanuelle in een verhitte discussie zaten. Zij met dat zangerige Franse accent en jij er tegenin in hoog en laag , allebei verongelijkt of verontwaardigd. Als ik poëtisch wil doen dan zou ik het als een slotstuk in een opera beschrijven. Je energie komt nog “als dezelfde” over. En je humor ook. Nou ja, “anderen de gelegenheid te geven jou te eren is een schone geste” zei iemand laatst zomaar uit het niets. Dus bij deze doe ik dat graag.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s