Winter, zomaar. Column Trouw 19.11

Op de een of andere manier is de overgang naar de wintertijd aan me voorbij gegaan. Ik schrik me nog steeds rot als het om vijf uur al donker is, begrijp niet waarom al dat gepraat en gedoe over Sinterklaas nu al nodig is en toen ik de eerste keer boerenkool at, staarde ik bijna met ontzetting naar mijn bord. Ik meen het te begrijpen, ik denk dat bijna zes weken onafgebroken op pad zijn – trein in, trein uit, hotel in, hotel uit, was die prachtige boekhandel nou in Düsseldorf of in Kiel en was ik in Premnitz nou met Saskia de Coster of met Cees Nooteboom, of misschien wel met allebei? – mij ook anderhalve maand tijd heeft gekost. Tijd in de zin van een langzaam gewend raken aan de overgang van het ene in het andere. Tijd zoals je die beleeft ook in je slaap, een periode van laag bewustzijn die echter niet zo laag is dat je niet begrijpt dat het de volgende ochtend zeven of acht uur later is. De afgelopen zes weken lijken voor mij in plaats van slaap een narcose geweest te zijn: van het ene op het andere moment alles leeg en weg en zwarter dan zwart, maar een fractie van een seconde later weer bij, met geen enkele herinnering aan wat er dan wel niet in die voor jou niet eens bestaande tijd is gebeurd. Ineens is het winter, zonder herfst.

Ik was slechts zo nu en dan in de Eifel, waar ik noodgedwongen nogal hap-snapsgewijs de tuin winterklaar heb gemaakt, waardoor ik een vaag medelijden voel met die tuin. Het heeft er al een paar nachten gevroren, zo zag ik op mijn weer-app, en die vorst was er zónder mij, ik heb niets kunnen doen de tuin te beschermen. Waanzin natuurlijk, een tuin heeft geen hart, geen bloed, geen zenuwen en ‘leeft’ dus op geen enkele manier vergelijkbaar met hoe wij mensen leven, maar toch. De Eifelse boswachter Peter Wohlleben heeft een boek geschreven: Das geheime Leben der Bäume. Mijn ‘medelijden’ met de tuin ligt in dezelfde lijn als wat hij in dat boek doet. De ondertitel luidt: Was sie fühlen, wie sie kommunizieren. Het boek is zo’n enorme bestseller dat er anderhalf jaar na verschijnen nog steeds geen paperback van is, en ook lag er een jaar later al een vervolg in de boekwinkel: Das Seelenlebe der Tiere – Liebe, Trauer, Mitgefühl – erstaunliche Einblicke in eine verborgene Welt.

Ik ben van mening dat je een woord als voelen niet los kan en mag laten op een boom of een struik. De ellende die dat oplevert! Nóg meer mensen die je uitschelden als je een boom omhaalt met je kettingzaag. ‘Dat is zielig!’ Ik zou graag een avond organiseren met hem, en dat we dan na de zielenroerselen van esdoorns en eekhoorntjes ook nog even bespreken wat het bruut voor- of achteruit zetten van de klok met óns doet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s