Lichtschlauch usw.

Ineens is het december en na een paar dagen bijna strenge vorst is het vandaag vochtig en maar liefst vijf graden. Ik gooide broodkruimels op het vogelvoederstation en lokte daarmee weer de mussen. In de vensterbank ligt een hele Edammer kaas en in de koelkast een enorm stuk oude geitenkaas. Meegebracht door bezoek S. en bedoeld voor buurman Klaus, waar ze bij aankomst op de koffie ging omdat ik nog even een rondje deed met Joop, de deur dus dicht was, en ze Klaus verklapte dat ze die kaas in opdracht van mij voor hem en buurvrouw Monika mee had, met als gevolg dat ik die hele Edammer kaas niet zelf kan houden. Is niet erg.

Elke dag gebruikt een nu bijna zwarte eekhoorn mijn tuin als doortrekgebied en in plaats van één boomkruiper scharrelen er nu twee heen en weer op de stam van de oude perenboom. Op de buitentafel, die ik pal voor het keukenraam heb gezet, arrangeerde ik heel kunstig – al zeg ik het zelf – een soort kerststuk. Drie lantaarns, een paar aardewerken kruiken, een bak met kastanjes, een paar vliertakkenbossen en een kerstboompje in een pot. Een boompje dat ik uit het bos stal. Heel genoeglijk en zeer on-Duits. Er ligt een Lichtschlauch klaar, die is wel erg Duits, ik weet nog niet waar ik die ga draperen. [Een uur of zes later] Inmiddels is de lichtslang langs het vogelvoederstation gedrapeerd. Hij brandt, omdat ik samen met het ding ook een verlengsnoer kocht.

Mag ik iets zeggen over die boekenwedstrijd die de NRC uitgeschreven heeft? Dat is natuurlijk om gek van te worden: wéér een wedstrijd, alsof de literatuur tegenwoordig alleen nog getoetst, gewaardeerd en genoten kan worden als er gouden, zilveren en bronzen medailles uitgereikt worden. Ik schreef er een tijd geleden een stuk over op de website van De Groene Amsterdammer. Ook op persoonlijk vlak kan het gekmakend zijn:  NRC kiest natuurlijk vóór, want wij zijn te onkundig om zelf een boek te kiezen, en dat terwijl in diezelfde krant mooie boeken als Afscheidstournee van Vrouwkje Tuinman twee (2!) sterren krijgt van Sebastiaan Kort, terwijl het een klassieke roman is, een roman zoals elke schrijver die ooit hoopt te schrijven, zo’n fijn boek met een compleet levensverhaal erin. Ik heb het boek hoogstpersoonlijk in de Cossee-stand op de Frankfurter Buchmesse Duitse uitgevers in de handen geduwd. Maar, zoals gezegd, dat is persoonlijk, en zal ook wel weer ‘belangenverstrengeling’ zijn, want Vrouwkje geeft ook uit bij Cossee.

Maar om er nu volstrekt te gaan doorflippen zoals Pieter Waterdrinker doet, dat gaat ook wel weer wat ver. Pieter is dusdanig verrussischt dat hij aan het einde van een ellenlange twittertirade triomfantelijk uitroept ‘Ik ben vrij!’, waarmee hij bedoelt dat hij NRC-boeken dusdanig heeft geschoffeerd dat ze waarschijnlijk nooit meer een boek van hem gaan bespreken. Pieter heeft daar in dat verre Rusland erg last van klassieke verongelijktheid. Zijn boek Poubelle – dat ik ook een klassieke roman zou willen noemen, een prachtige leeservaring vond ik het – staat namelijk niet in de voorgekauwde keuze van NRC. Er zijn naar mijn weten al vijf drukken van verschenen en er komt een druk aan met een geheel nieuw omslag. Het boek doet het dus prima. Ik wissel weleens berichten uit met Pieter, we schrijven heen en weer, ook nadat hij erg boos was dat het boek niet op de longlist van de ECI stond. ‘Doe dat nou toch niet,’ zeg ik dan. Woorden laten vallen als ‘grachtengordel’ enzo, of schrijven dat je nooit meer een letter op papier zult zetten. Natuurlijk heb ik ook weleens een frustratietje, maar beter houd je die aan de etenstafel of in de echtelijke sponde.

Niemand verdient iets. Niemand. Wat gebeurt, gebeurt. Het is echt niet zo dat alle literaire jury’s met opzet zijn boek negeren, er zijn nu eenmaal – in de ogen van diezelfde jury’s – betere boeken. Wat is dat toch? Dat schrijvers menen een meesterwerk geschreven te hebben? Hoe durven ze? Zo’n meesterwerk dat het script ervan als ‘puberaal’ wordt gewaardeerd en de film dus niet doorgaat? Zo’n meesterwerk dat het ontbreken ervan op een longlist als doodsteek wordt ervaren? Misschien is het bij Pieter de afstand, als hij in Putten had gewoond, was hij wellicht niet zo ontploft. Ik gun hem dat niet, dat ontploffen. Pieter, kom naar Putten en neem daar heel bedaard wat op je toe komt.

1 thought on “Lichtschlauch usw.”

  1. Boeken waar met grote stickers op staat dat ze een bepaalde prijs of nominatie hebben, laat ik
    links liggen. Ik heb altijd de indruk dat het boeken zijn die niet aan de verkoop verwachtingen hebben voldaan en dan maar belangrijk gemaakt worden. Ik heb net de Moeder van Ikabod van Maarten ’t Hart uit. Prachtig boek, maar zoals altijd met een verhalenbundel, blijven ze je niet allemaal bij, maar het verhaal van de dominee, de organist en de kosteres in een verder lege kerk, zal ik nog lang onthouden.
    Lichtslangen schijnen wel heel veel energie te gebruiken, of is het een Led-slang?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s