Jooploos

Als ik een hekel aan mezelf heb, is het vrijwel onmogelijk hier iets te schrijven, als ik een hekel aan mezelf heb, ligt alles hier stil. Laatst vroeg iemand op facebook waarom ik zo weinig over Joop schreef. ‘Dat heeft een reden,’ antwoordde ik toen. Als je een hond neemt, heb je voor hem te zorgen, dat heb ik ook wel eens ergens geschreven. Met Jasper was dat zeker zo; ondanks alles zorgde ik voor hem, nam ik van alles op de koop toe. Omdat ik dat besloten had. Dat betekende niet dat dat zonder ergernis, stress en spanningen gebeurde. Ook als iets erg moeilijk is om over te schrijven, kan het hier een tijdje stil zijn. Die ene maand dat Joop er was, schreef ik om hem heen, liet ik hem meelopen zonder verder commentaar.

Was, ja. Gisterochtend vroeg hebben Tuinmaat Han en ik hem teruggebracht. En met hem zijn halsbanden, het fotoboek, een hondenfluitje, zijn paspoort en zijn reuzenkussen. Die laatste dagen waren nogal zwaar, ik kon hem nauwelijks aankijken omdat ik iets wist wat hij nog niet wist: dat dit zijn voorlaatste rondje was, dat dat zijn laatste avondmaal was, dat het leuk maar niet noodzakelijk was hij en tekkel Jet na een dag eindelijk ophielden naar elkaar te grommen en blaffen. Maar vooral ook omdat ik in zo veel dingen zag dat hij een fijne hond was. Speels, aanhankelijk, gehoorzaam, makkelijk.

Naast wat kleine minpuntjes – erf- en huisbetreders keihard aanblaffen, achter vrachtwagens aan willen -, minpintjes die ik genomen zou hebben, was er een groot minpunt: agressie naar kinderen toe. Het is maar net wat je agressie noemt, ik weet het, en de oorzaak ervan kan in veel dingen liggen, maar ik ervoer het als agressie. Er hoefde maar een kind in zijn blikveld te verschijnen of hij begon woedend te blaffen, al zijn haar rechtop, trekkend aan de lijn. Dat ik elke keer blij was dát hij aan die lijn zat, want wat zou er gebeuren als hij los liep? Ik vertrouwde hem niet. En ja, je kunt proberen er iets aan te doen, maar Joop is 14 maanden oud. Hij laat zich veel dingen makkelijk aanleren, maar probeer zo’n hond maar eens iets áf te leren. En hij liep nou juist zo fijn los mee, liet zich zelfs terugroepen als er drie reeën in de verte verdwenen. Maar daar kwam de gevreesde patstelling: hij mág los, maar het kán niet want stel dat er een kind of een eenzame woudloper op zou doemen.

Die patstelling heeft me met Jasper enorm veel spanning opgeleverd: Jasper was oké met andere honden als hij niet was aangelijnd, maar Jasper kon niet van de lijn want dan smeerde hij hem onmiddellijk. Ergo: altijd aan de lijn, altijd het agressieve gedoe met andere honden, gedoe met andere baasjes ook. Altijd spanning.

Ik wilde dat niet. Ik wilde niet wéér een ‘moeilijke’ hond, waarmee je nooit eens ontspannen kunt lopen, ik wilde het ook niet proberen, dat heb ik met Jasper al vruchteloos gedaan. Ik wilde me niet een patstelling op de hals halen. Patstellingen en twijfels, breek me de bek niet open. Ik nam een ferme beslissing: hij gaat terug. Zo was het ook afgesproken: als het niet klappt, dan mag en moet hij terug. Ik zei tegen Tuinmaat Han in de auto dat ik enorm hoopte te zien dat Joop zich weer naadloos in zijn oude situatie zou voegen, dat ik mezelf kon wijsmaken dat hij gewoon een klein maandje bij me gelogeerd had. En dat deed hij: hij kwam binnen in zijn oude huis en gleed onmiddellijk zijn oude leven weer in, met de vier andere honden en de twee volwassen mensen, waarvan de ene hem meteen maar weer ‘Mio’ noemde. Ik heb hem nog een zoen gegeven en we reden verder naar Amsterdam. ‘Valt best mee,’ zei ik tegen Han, toen we in de AC Venray een broodje kroket aten.

Valt best mee. Ja, als ik mijn best doe niet aan hem te denken, als ik faalgedachten wegduw, probeer geen hekel aan mezelf te hebben omdat ik hem ‘in de steek heb gelaten’. Eerst maar weer eens een tijdje gewoon verder leven, dit en dat doen, heen en weer reizen, lezinkje hier, bezoekje daar, de sneeuwklokjes op zien komen, nieuwe keuken, nieuwe tegelvloer. Alles went.

6 thoughts on “Jooploos”

  1. Gerbrand ik ga natuurlijk niet de knop leuk meteen maar aanklikken, dat is te gek voor woorden. Het is fijn dat Joop meteen zijn vorige leventje weer oppakte. En de sneeuwklokjes komen gelukkig over een tijdje ook al weer. Eerst de kerststerren even wegwerken. Sterkte en evengoed fijne kerstdagen, Joop leeft nog, dat is ook belangrijk. Groeten, Hanneke Kaal

    Like

  2. Dat zal niet meegevallen zijn. Ik had destijds (1989) een dobermann van zeven maanden overgenomen die had moeten wijken bij zijn oude baas vanwege een nieuwe vriendin met een yorkshire terriër en een baby. Een angstbijter met een hekel aan vooral kleinere kinderen. Zeker twintig bijtincidenten herinner ik me. Een goede hond voor in een hok of aan de ketting, zeker als er bezoek kwam.
    Maar ook de huidige husky, hartstikke lief, ook voor kinderen maar helaas wild enthousiast. Hij springt tegen iedereen op en maakt zodoende toch de mensen en vooral kinderen bang. En niet, niet zomaar, los te laten want huskies hebben geen territorium. Alleen samen met een hongaarse vizsla uit de buurt is hij los te laten; hij blijft bij z’n vriendinnetje, heeft geen aandacht voor andere mensen en honden en komt mee als de vizsla wordt teruggeroepen (alleen wild kan haar tegenhouden om te luisteren).
    Hoop voor je dat je snel een passende hond vindt. Succes.

    Like

  3. Volgens mij heb je niet gefaald, maar de juiste beslissing genomen voor Joop maar ook voor jezelf. Uit je boek over Jasper blijkt al wat je over hebt voor een hond. Zelf hebben we een Griekse zwerfhond met ook allerlei rare gewoontes, bang voor alles en in het bijzonder voor kinderen en mannen in een bermuda. Maar toen ik je boek en het boek van Marjan Werkman, Meneer Maus had gelezen besloot ik om door te zetten met haar. Altijd opletten en nooit los kunnen laten lopen, onze hond is zo jacht gericht, is soms te moeilijk. En ik kan heel goed begrijpen dat je door je eerdere ervaringen dit niet nog een keer wilde meemaken. Ooit kom je de juiste hond tegen, want hondenliefhebbers zoals jij kunnen nu een maal niet zonder.Toen onze vier honden één voor één van ouderdom waren overleden, wilden we een jaar wachten voor we er weer aan zouden gaan denken, en eerst allerlei leuke dingen doen die al die jaren niet mogelijk waren. Het duurde maar 2 maanden, en toen was er alweer een hond.

    Like

  4. Valt NIET mee dus. En dat is logisch na zo’n moeilijke beslissing. Gevoelens van falen en iemand in de steek gelaten hebben horen daarbij. Niet wegstoppen, ze zijn nodig om na een tijdje in te kunnen zien dat je Joop juist niet in de steek hebt gelaten en niet gefaald hebt.
    Fijn dat Joop meteen weer thuis was en zijn tijd bij jou dus blijkbaar wel als een logeerpartij zag.

    Like

  5. Hij was dertien jaar bij ons. Bor heb ik hem genoemd. Uit Sicilië opgehaald in 2 benches onder in het vliegtuig want zijn drie zusjes gingen ook mee. Naar Amsterdam en landen op Schiphol. De nieuwe baasjes stonden klaar met oma`s en kinderen met ballonnen. Een adoptievlucht en het eerste wat ze deden was plassen en poepen in de aankomsthal. Ze waren drie maanden oud en hadden het lang op moeten houden. Hij werd een prachtige hond. Groot ,goudgeel met een bere vacht. Zijn zwarte neus of masker kleurde in de loop der jaren grijs. Hij ging mee naar mijn werk als ik de nachtdienst had. Hij leefde met ons in Frankrijk waar we aan de rand van het bos met paarden woonden. In het bos was ik hem uren kwijt en toch ook niet want in de verte dook hij steeds weer op. Soms vergat ik gewoon dat ik hem meehad. Kwam ik met mijn paard aan dan was hij er ook weer en wachtte hij tot ik klaar was Hij viel een keer een ziek hertje aan. Oorverdovend gepiep en ik dacht dat Bor in een jagersval zat. Mijn paard aan een boom gebonden en tussen het struikgewas naar hem gaan zoeken. Het hertje was hevig gewond met een stuk uit haar lijf, een gapend gat. Horror. Bor met een bebloede kop. Ik wilde het hertje doden en uit haar lijden verlossen. Hoe moest ik dat doen? Ik kon het niet, was laf en vroeg onze buurman met zijn jachtgeweer. Het was donker en de buurman vond het niet belangrijk genoeg. Ik keek een hele tijd anders naar “mijn schat van een hond”. Een killer? Hij verhuisde met ons en de paarden naar Zeeuws Vlaanderen. Leerde zwemmen in de zee en we speelden samen op het luchtbed. Hij zat op kop en ik er schrijlings achter, peddelend. Weer ging hij mee naar mijn werk en ook met de ritten van de paarden. Men vond hem eigenzinnig en oostindisch doof. De dijk was van hem en een jogster werd in haar T-shirt gegrepen. Oeps, een schaapsherder uit de bergen van Sicilië een Marremma las ik; zorgt voor zichzelf en de kudde schapen en valt gemakkelijk een beer aan. Teveel vrijheid genoten om nog te veranderen en bovendien hij maakte zelf uit wat belangrijk was en wat niet. Afgelopen woensdag moesten we hem laten gaan. Hij had een agressieve snelgroeiende tumor in zijn mond. Ik maakte nog een filmpje met mijn GSM. Hij loopt voor me uit. De zon staat laag en het is winters koud. De paarden aan het hooi. Hij kijkt achterom: “volgt ze wel?” Dag Bor… Wat kun je ontzettend van een hond houden en verdriet hebben als hij er niet meer is.

    Like

  6. Een aantal jaren geleden vingen we noodgedwongen eens een hond op uit Roemenie geloof ik. Voor een week. Het was een prachtige hond, zijn naam ben ik even kwijt. Als ik al niet twee honden had gehad had ik hem zelf wel willen houden, zo fijn was het wandelen met hem. Ik voelde me zeker en veilig naast hem, we liepen door het bos als een goed koppel. Maar helaas( vaak is er zo n helaas) als we een hond tegen kwamen ging het mis. Hij was er niet alleen naar tegen, hij ging in de verscheurstand. Verstandige mensen leken het van een afstand al te zien te voelen of te ruiken. Mijn eigen makkelijkste hond, die ik even wilde laten kennis maken draaide zich op 10 mtr afstand van Leon( ik weet het weer, zo hadden we hem genoemd)om en koos het hazepad.
    Een keer of twee ging het echt mis. Leon rukte zich uit alles wat riem en tuig was en stortte zich op de hond van een argeloze passant ,werkelijk met de bedoeling om de hond op te vreten. We hebben hem los moeten slaan. Daarmee hadden we direct het probleem: wat gaan we met hem doen. De hondenplaatsingsorganisatie in het noorden van Duitsland vond het echter geen probleem en vond in laten slapen geen optie.
    Twee keer hebben ze Leon geplaatst om hem na een paar dagen weer retour te krijgen. Dit ondanks een grondige training door een deskundige. De derde plaatsing was ok. Leon kwam terecht bij een alleenstaande vrouw geloof ik met een fiks afgesloten tuin. Hij hoefde er nooit een hond tegen te komen.
    Zo zie je maar😀
    Maar wat konden we leuk lopen, Leon en ik. Fijne hond.
    Gelukkig 2017 Gerbrand

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s