(Geen) Filmbespreking

Er is mij ooit tijdens een feestje, met hapjes en drankjes, tussen neus en lippen gevraagd of ik recensies wilde schrijven voor de krant die het feestje organiseerde. Daarop zei ik onmiddellijk ‘nee’. Ik hoefde er niets eens over na te denken. Niet omdat ik niet iets vinden kan van een boek, wel omdat ik er de taal niet voor heb, de instrumenten ontbeer om er iets over te zeggen. Zo simpel is het. Ik kan bijvoorbeeld slecht uitleggen waarom ik een zin mooi vind, of waarom de constructie van een boek passend is bij het verhaal. Soms lukt dat wel, soms is er één ding wat me niet – of wel – zint. Er werd me vorig jaar gevraagd een blurb te leveren voor het boek De burcht van Cynan Jones. Dat is een prima boek, maar iets zat me dwars. Dat bleek de gedachtewereld van één van de hoofdpersonen te zijn. Dat is een Welshe schapenboer. Die gedachtewereld paste niet bij een boer, dat overtuigde me niet; het was alsof de schrijver (met zíjn intelligentie en inzichten) in de huid van die boer was gekropen. Geen blurb. En nog eens wat: als je dat helemaal niet dwarszit, is er niets aan de hand. Mogelijk moet je als recensent niet te veel relativeren?

Maandagavond zag ik de film Brimstone van Martin Koolhoven. Ik had mooie kleren aan, want het was de première. Ik dronk speciaal bier, dat gebrouwen was ter ere van de film. Om me heen allemaal beroemde acteurs en actrices en dj’s en regisseurs. Daar raak ik altijd een beetje van in de war, ik ben zo iemand die bekende koppen van film of tv als larger than life ondergaat. Bridget Maasland komt langs met een RTL4-cameraploeg en ik roep opgewonden ‘Hé, Bridget Maasland!’ Sinds ik met haar en haar hond in een kleedkamer heb gezeten vind ik Bridget Maasland lief. De film duurt tweeënhalf uur. Toen hij afgelopen was, voelde dat als een uurtje. Ik vind dit dus een mooie film, besefte ik. Dat bedoel ik met het ontberen van de woorden om zo’n film te beoordelen of te bespreken. Als mijn recensie in een krant zou komen, zou daar dus staan Je merkt er niets van dat hij zo lang duurt. Ik denk dat dat voor potentiële filmgangers niet erg behulpzaam is. De muziek is prachtig. Dat vond ik ook. Van dik hout zaagt men planken-muziek. Helemaal goed. En het Engelse woord Retribution is zo prachtig en twee delen van de film hadden die titel.

Er was een afterparty. Daar dronk ik te veel. Maar ik durfde wel op Egbert Jan Weeber af te stappen om hem te vertellen dat hij zo op Joel Kinnaman lijkt. Daar heeft verder niemand wat aan. En ik sprak met Eddy Terstall over moslims en met Eric de Bruyn (Wilde mossels, J. Kessels) over hoe moeilijk het is in dit land een film van de grond te krijgen en ik kon Joram Lürsen een scène uit Alles is liefde naspelen waarin Chantal Janssen een rolletje speelt, ze komt hups aanlopen bij een zwembad in een flodderig maar sexy niemendalletje en zegt ‘Ja, ik heb zomaar even wat aangeschoten, hoor’. Daar heeft verder ook niemand wat aan. Maar het was wel gezellig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s