Keuken enzo

Gisteren las ik het waterwolfweblog van collega Voos.

En toen dacht ik: ja, je moet toch maar schrijven. Veel anders zit er niet op. Bedankt, Lammert. Hier zo stil, dat is ook niks. Ik ben aan het doorbijten, zo zal ik het maar noemen. Er was paniek, er is lichamelijk ongemak dat tot op heden onverklaard is, vandaar de paniek omdat ik van het ergste uitging, er was langzaam weer het besef dat ik al een tijd in een dalende lijn zat. Opmerkelijk blijft het toch dat ik dat niet in de gaten heb. Gelukkig is er dan mijn zus, die is bij ons in de familie de medische vraagbaak omdat ze IC-verpleegkundige is. ‘Begin dan toch weer met die pillen!’ zei ze. ‘Accepteer dat je één of ander stofje mist, en neem ze gewoon in!’ Ja, dacht ik toen. Ja. Die slik ik dus weer bijna twee weken, maar het jammere ervan is dat het altijd een aantal weken duurt voor ze aan beginnen te slaan, en dat ik veiligheidshalve met halfjes ben begonnen. Rustig afwachten maar. Doorbijten.

Schrijven lukte absoluut niet. Ik durf dat niet. Ik wil niets benoemen. Ik wil niet zeuren. Er kwam een nieuwe hond. De ellende van me voelen zoals ik me nu voel is dat ik niet kan bepalen wat ik wil. Mijn gevoel zegt van alles, maar ik versta het niet, en soms schuif ik dat gevoel aan de kant of denk ik: met die hond wordt alles weer leuk. Nog steeds niet geleerd om in zulke tijden geen grote beslissingen of uitdagingen aan te gaan. Hondje kwam. Hondje – vijf maanden oud – sliep niet, maakte van alles stuk en piste en poepte alles onder, behalve de straatstenen. Ik sliep ook niet, één nacht slechts, maar de volgende ochtend wist ik wel al dat dit niet kon, dat ik niet voor hondje zorgen kon, haar niet kon opvoeden. Hondje meteen weer weg, dat kon omdat het gastgezin na het brengen een nachtje aan de kust doorbracht en ik wist dat ze langs Amsterdam moesten om naar huis te rijden. Ik voelde gisteravond, toen ik het WK Sprint in Calgary zat te kijken, een zweem van opluchting. Een zweem. Dat was goed. Tussendoor vroeg ik me ook af wat ik gedaan had, want het onmiddellijk weer afstaan van hondje was óók een grote beslissing. Toch dronk ik niet de hele fles witte wijn op, maar nam twee koppen gemberthee. Dat was goed.

Niet doen dus even, grote beslissingen, nieuwe uitdagingen. Rustig blijven zitten, het plezier vooral ook in de Eifel terug zien te vinden. Het wordt lente, de tuin lonkt, de nieuwe keuken is erg mooi, al ontbrak toen ik er afgelopen donderdag vertrok nog steeds een kraan. Ik deed er elf (11) uur over om in Amsterdam te komen. Het begon met het missen van de ICE in Keulen wegens vertraging en daarna reed de boemel naar Mönchengladbach tegen een boom (twee uur in een stilstaande trein gezeten) en vervolgens was de trein naar Venlo stuk en toen kwam ik in de stormdienstregeling terecht. Maar dat was allemaal op de een of andere manier oké. Ik was onderweg en ik las een boek van John McGahern.

9 thoughts on “Keuken enzo”

  1. Altijd dat terugkerende dilemma wel/niet afbouwen.
    Andrew Solomon schreef een goed boek over medicatie.” Demonen van de middag”.
    Ik zou ook heel graag zonder willen , tegen beter weten in willen voelen dat ik het op eigen kracht kan.
    Hoop dat de medicatie snel aanslaat.

    Like

  2. Wat fijn dat je zo’n zus hebt. Ik was me al zorgen aan het maken. Er zijn zoveel bomen in de Eifel….
    Wel eens aan een kat gedacht? Meestal stronteigenwijs, maar je hoeft ze niet te trainen, ze maken niet veel kapot en ze geven warmte die je gemakkelijk voor liefde kunt laten doorgaan.
    Wees aardig voor jezelf.

    Like

  3. Lieve Gerbrand, lees je columns eens terug. Mij viel het op dat de toon van je schrijven heel anders werd toen je was gestopt met de pillen. Dit kan een leidraad zijn om ze wel of niet in te nemen. Je schrijft namelijk met medicijnen een stuk aardiger en positiever dan zonder. Je zult in je leven al heel wat goede raad hebben gekregen, ga ze nog eens na, wie weet wat er tussen zit wat je nu wel zou kunnen helpen. En een kat, die wandelt meestal liever alleen en dan ook nog ’s nachts.
    gr. Ella

    Like

  4. Ha, ik dacht al, wanneer komt er weer een blog. Een kat is leuk, heb er zelf ook een, maar je kunt er dus niet mee wandelen. Het voorjaar komt er aan, helpt misschien ook; naast de pillen natuurlijk.

    Like

  5. Ik wil niet zeuren. Hoe vaak heb ik deze of een soortgelijke zin al gelezen van jou. En dat terwijl je helemaal nooit zeurt! Chapeau! Ik sla er menigeen mee om de oren als er wél gezeurd wordt.
    Die pillen zijn er niet voor niets. Zou je er net zo afwijzend tegenover staan als het pillen tegen bijvoorbeeld hoge bloeddruk waren?
    Een kat lijkt mij ook geen goed idee voor jou, en ook niet voor de kat. Zoals Ella en Stien al zeiden: met een kat kun je niet wandelen. En de kat zal het ook niet leuk vinden om steeds heen en weer te reizen in een mandje. Fantastische dieren, hoor, katten – bij mij wonen er (nog maar) vier – maar niet voor iedereen. Inderdaad, gewoon maar even geen beslissingen nemen. Wel koppen gemberthee, en witte wijn mag van mij ook! 😉

    Like

  6. Ik zou zeker geen kat nemen bij die weg waar meestal niets rijdt en dan opeens wel, vrij hard. Op zo’n weg zijn twee van mijn katten doodgereden.
    Ik weet van de nare bijwerkingen en begrijp dat er heel goede redenen waren om te stoppen. Het is klote maar je moet maar accepteren dat je die pillen nodig hebt. Heel goed om te wachten tot je DE hond hebt gevonden. XXXXxxxxx

    Like

  7. Gaat het niet ook {zonder afbreuk te willen doen aan de medicatie} om input versus output? Want wat was jij levendig en aanwezig in de tijd dat je bijvoorbeeld speelde. En onder mensen met een vrije creatieve geest verkeerde. Of projecteer ik nu mijn eigen staat van zijn sinds ik “op den buiten” woon? Je neerslachtigheid viel me wel op en misschien omdat hier de winter zich voortsleepte en ik me het stadsleven in Amsterdam zo als inspirerend herinnerde, dat ik me daarin kon verplaatsen.

    Like

  8. Mijn kat zit heel graag op de fiets, en reist ook met plezier heen en weer tussen diverse locaties. Verder gaan wij soms wandelen, maar dat gaat in een tempo dat je ook met peuters hebt, omdat overal iets te zien is. Autorijden vindt hij enig. Het kan wel, kortom. Maar ik vermoed alleen als je het vanaf het begin doet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s