Eindeloze dagen

Het is zaterdag 18 maart. In de Eifel – waar ik sinds gisteren niet ben – doen de voorjaarsbollen heel aparte dingen. De sneeuwklokjes bijna uitgebloeid, de krokussen ook, maar de narcissen zijn er nog niet eens en de tulpen staan al tien centimeter boven de grond, terwijl de blauwe en witte druifjes ook nog moeten komen. De bolprimulas bloeien terwijl hun steeltjes nog niet gegroeid zijn. Kortom, zoals mijn vader gisteren zei: ‘Het is een heel raar voorjaar.’ Ik kocht ondanks jarenlange mislukkingen nog één keer een klimroos en zette die in de grond. Als deze het niet doet, houd ik er echt mee op. Vandaag regent het daar flink. Dat is mooi, want voor een derde keer heb ik de coniferenrotstuin van plek doen verwisselen, hopelijk heeft-ie nu zijn definitieve bestemming gevonden. Het regent hier trouwens ook, maar daar heb ik niks aan, want hier is geen tuin, hier is het alleen maar lastig: kom ik vanavond droog over als ik naar de stadsschouwburg van Haarlem afreis?

Ierland. Op de een of andere manier kennen de mensen mij(n) (boeken) daar. Vorig jaar zat ik in de jury van de Kerry Group Irish Novel of the Year (een ervaring die me heeft geleerd NOOIT meer in een jury plaats te nemen) en nu ben ik gevraagd om in het panel te komen dat de Poet Laureate voor de periode 2018 – 2021 selecteert. Momenteel is Anne Enright Poet Laureate. Wij kennen dat niet, wij hebben alleen een dichter en een denker des vaderlands. Er is een voorselectie, er worden zes schrijvers gekortlijst. Van die zes moeten wij alles lezen en dan, op een dag in november, in Dublin, de ‘winnaar’ kiezen. ‘Ja hoor,’ schreef ik terug, ‘dat doe ik graag.’ Alles betaald en en verzorgd en de uren gehonoreerd natuurlijk. Ik heb net Days without End van Sebastian Barry uit. Dat is feitelijk een bizar boek over een travestiet, midden 19e eeuw, die ook Indianen en Zuidelijken afslacht, en het mooie zit ‘m erin dat nergens in het boek moeilijk gedaan wordt over die vrouwenkleren en het feit dat Thomas McNulty smoorverliefd is op John Cole en John Cole smoorverliefd op Thomas McNulty. Deed me erg denken aan At swim, two boys van Jamie O’Neill, net als Days without end een historische roman (de Paasopstand van 1916) waarin de jongensliefde eveneens volstrekt vanzelfsprekend is. En die boeken komen niet alleen op een schapje van boekhandel Vrolijk terecht, die boeken – net als de romans van Alan Hollinghurst, een Brit – worden breed gelezen en bekroond. Misschien is dat de reden dat de Ieren (de Britten trouwens ook) wel gesteld waren op The twin, het volstrekt vanzelfsprekende van een hoofdpersoon die op mannen valt zonder er woorden aan vuil te maken.

8 thoughts on “Eindeloze dagen”

  1. Toeval? Onze hond had vroeger toevallen, schreef Jules Deelder eens. Ik bedoel: schrijf ik hier voor het eerst (en ik dacht voor het laatst) een paar loftuitingen op Gerbrand Bakker, stel zelfs voor hem de J.J. Voskuilprijs toe te kennen (ik ben enig jurylid), lees onderwijl “Dagen zonder eind” van Sebastian Barry, dat ik besteld had op grond van een recensie. Nu blijkt Gerbrand Bakker in een jury te zitten die dat boek beoordeelt. Het moet niet gekker worden! Overigens vind ik het tegelijkertijd lezen van Bakker en Barry onmogelijk. Barry schrijft proza zonder eind, om de twee zinnen een uitvoerige als-vergelijking. Erg vermoeiend, maar ik dacht dat zal wel typisch Iers zijn, dat soort uitbundigheid. Daar staan Ieren immers om bekend. Ik lees liever het tot op het bot afgekloven proza van Bakker, lezen in die stilte, waardoor je verleid wordt je eigen fantasie en verbeelding te laten werken. Dus toch weer een compliment aan Gerbrand Bakker.

    Like

  2. PS: Ik lees zojuist dat Sebastian Barry al de Costa Novel Award 2016 (de hoogst gedoteerde koffieprijs dus) gekregen heeft voor dit boek. De jury meldt: “A miracle of a book – both epic and intimate – that manages to create spaces for love and safety in the noise and chaos of history.” Dit lees ik als een compromis uitslag. Ik las de roman vooral als een opeenstapeling van “”the noise en chaos”, waarbij het moordende klimaat en het afslachten van roodhuiden in volkomen uitwisselbare variaties mij geen moment een veilige plaats voor liefde en intimiteit deden ontdekken. En zeker geen spanning bezorgden. Beetje als terzijde vermelden dat twee jongens, later mannen, met elkaar neuken, en dat ze zo veel van elkaar houden, maakt van deze “over the top” geschiedenis nog geen gay novel. Geen zin of passage zou ik zelfs homo erotisch kunnen noemen, want er broeit niets. Erotiek is altijd onderhuids.
    Ik wens dat Gerbrand Bakker hierboven zijn eerste indruk over zijn eerst gelezen boek van de zes genomineerden heeft gegeven, en niet zijn eindoordeel dat hij in Dublin gaat uitbrengen. Ik vind één koffieprijs meer dan genoeg voor zo’n mirakels aangezet indianenverhaal. Maar hopelijk gaat hij wel een paar fijne dagen tegemoet in zijn geliefde Ierland.

    Like

      1. Nouja, excuses, de link die ik las, maar er niet was. Maar je lokt mijn mislezing wel een beetje uit door naadloos (zonder nieuwe alinea bijvoorbeeld) over te gaan van jury en panel deelname in Ierland op de Dubliner Barry. Je wekt dan toch minstens de suggestie dat alles wat je schrijft direct samenhangt, zeker omdat Barry zo veelvuldig genomineerd en ook bekroond wordt. Ach, never mind, anyway, bedankt voor je correctie! En hopelijk heb je meer lol beleefd aan de roman dan ik !

        Like

      1. Ierland is het enige land ter wereld dat een “Fiction Laureate” heeft. Beetje mal is het wel, hoewel Gerrit Komrij als eerste PL in Nederland ook “dichter-schrijver” was. Maar voor Mrs. Enright is het dus meer in eretitel, zonder veel andere consequenties dan dat ze onder deze titel “creative writing” gaat doceren. Lees ik. Maar in Engeland lijkt met deze omslag van Poet naar Writer niet denkbaar.

        Like

  3. Een vraag aan Gerbrand Bakker. Vanwege dat er toch iets knaagde, heb ik me vanavond eens met Jeroen Willems bezig gehouden. Omdat ik al dertig jaar (waarvan 18 ver) buiten Nederland woon, had ik in 2012 nog nooit van die man gehoord toen hij plotseling “overging”. Daarom mijn vraag: een schaatsvriend is hier, meen ik, de webmaster. Kan hij in het programma niet zo’n toets (zoals ik van andere websites of blogs ken) aanbrengen waardoor je op een later tijdstip je eigen tekst kunt corrigeren, aanvullen of ook deleteren? Het is maar een vraag, maar ik zou die mogelijkheid rustgevender vinden bij het reageren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s