Archief

Ik maak me een beetje zorgen. Dat komt door Marcel Möring, een schrijver die in mijn ogen nogal onterecht niet zo veel meer gelezen wordt. Ik ken hem vooral vanwege een toertje dat we maakten in 2007, omdat onze boeken in dat jaar op de longlist van de Libris stonden. Maar daar gaat het niet om, het gaat hier over een archief. Möring heeft zijn archief overgedragen aan het Drents Archief. Daar was nogal wat gedoe om, zo liet Aad Meinderts van het Letterkundig Museum weten teleurgesteld te zijn en riep Möring Drentse collega’s als Mariët Meester op hetzelfde te doen als hij had gedaan. Maar ook daar gaat het niet om. Waar gaat het dan wel om?

Ik heb helemaal geen archief! Hoe moet dat? Waarom heb ik geen archief? Wat is eigenlijk een archief? In den beginne knipte ik alles uit en stopte dat in mappen. Met ‘alles’ bedoel ik besprekingen en interviews in kranten en tijdschriften. Later hield ik daarmee op. Ik vond het te veel gedoe en ik besefte dat ik dat allemaal toch niet nog eens na zou gaan lezen. Ook dacht ik: dit zijn dingen voor andere mensen, lezers misschien, maar niet voor mij. Is dat mijn archief? Ouwe recensies? Of bestaat mijn archief uit versies van de boeken die ik schreef? Daar zijn er niet zo veel van want – misschien vinden mensen dit opschepperig – wat ik inleverde was altijd nogal klaar. Ik deed nooit aan tussenversies en van enig voortgangsgesprek tussen mij en de uitgever was evenmin sprake. Wat is dan mijn archief? Ik schrijf noch schreef brieven aan collega’s (dit lieg ik, momenteel is er correspondentie met Koos van Zomeren en Anton Dautzenberg, maar dat is geheim) en wat ik schrijf of schreef dat op de een of andere manier met ‘de literatuur’ te maken heeft, staat op mijn weblog. Maar dat is er gewoon, dat kan ik niet overdragen en bovendien is het archief van het oude weblog als sneeuw voor de zon verdwenen.

Wat is mijn archief? Ik heb geen archief! Maar hoe moet dat dan? Ben ik nu al een vergeten schrijver? Een schrijver van wie geen snippertje papier, waar dan ook, opgeslagen is? Godsamme. Ik moet iets verzinnen. Dat deed ik zojuist. Mocht ik komen te overlijden dan stel ik dit huis hier in de Eifel ter beschikking aan ‘de literatuur’. Eén of andere stichting moet dat dan maar regelen. Of moet ik die stichting dan zelf oprichten? Een soort Roland Holst Huis, maar dan 350 kilometer verderop, zodat Sjoerd Kuyper of Rita Verschuur (die wonen in Bergen) niet de hele tijd langskomen (hoewel dat erg gezellig is). Je kunt hier heerlijk gin-tonics drinken, met uitzicht op het vogelvoederstation. Wel jammer voor al mijn neven en nichten, die dan geen vakantiehuisje meer hebben.

11 thoughts on “Archief”

  1. “Marcel Möring, een schrijver die in mijn ogen nogal onterecht niet zo veel meer gelezen wordt.”
    Volgens mij is Möring nog helemaal niet passé; misschien bedoelde je: “Een schrijver die in mijn ogen te weinig gelezen wordt.”

    Like

    1. @ frans carel: Ik neem aan dat u aan Gerard Reve refereert. Het was echter niet Tweede Helmers, maar Tweede van der Helst.\
      Ik citeer: “‘Na mijn dood word ik op de scholen tien jaar vrijwillig gelezen en daarna nog eens tien jaar verplicht. Dan noemen ze een straat naar me. En dan ben ik helemaal vergeten. Niemand weet toch meer wie Tweede van der Helst was?’”

      Like

      1. @ Mevrouw Channah. Mijn compliment voor de correctie. Gerard Reve had inderdaad altijd gelijk: huisvrouwen waren zijn beste en meest geliefde lezers.

        Like

  2. @ frans carel: Maakt u nu een grapje door de boektitel “Ik heb altijd gelijk.” op te voeren als een citaat van Gerard Reve? Of is het opnieuw een missertje? Niet erg, hoor, dr. Google heeft het wel vaker fout.
    Maar hoe dan ook: Gerard had gelijk door te stellen dat huisvrouwen – en bijna alle vrouwen zijn huisvrouw, velen naast hun buitenshuis baan – betere en aandachtiger lezers zijn dan mannen. Op de arbeiders na dan, die behoren ook tot zijn meest geliefde lezers.

    Like

    1. @Mevrouw Channah. Het is een beetje een omzichtig grapje. Ik citeer niet Gerard Reve, ik vind dat zelf: Gerard Reve heeft in mijn opvatting zeker in zijn beschouwend proza altijd gelijk. Net als Hermans. Maar die muntte de uitspraak zelfs als boektitel. Gerard Reve kon het eenmaal toch niet nalaten “voor arbeiders verklaard” aan een werk van kunst toe te voegen.

      Like

      1. @ frans carel: U doet inderdaad uitermate omzichtig. Dat is mij al eerder opgevallen in uw – niet aan mij gerichte – reacties. Het maakt het er allemaal niet duidelijker op. Nu ook weer uw laatste zin: waarom noemt u het ‘werk van kunst’ niet gewoon? En waarom uw opmerking “….. kon het toch niet nalaten … etc.”? Wat wilt u nu eigenlijk? Waar heb dat allemaal voor nodig? Waar gaat het eigenlijk over? (Met dank voor de laatste twee citaten aan Sjef van Oekel (God hebbe zijn ziel) en Theo en Thea.)

        Like

  3. Er is een quote en die gaat over de mildheid der dingen : fouten maken mag. Als je stellig iets beweert en dit blijkt niet juist te zijn, ach so be it. Ben je dan ridderlijk en dus stijlvol in je reactie dan siert dat. {Als je dat graag zou willen natuurlijk}. Ik streef blijkbaar graag naar harmonie. Dat zegt deze reactie me. Ik ga nu bij mezelf ten rade en vraag me af waarom. Een open einde vooralsnog.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s