Tuinleed

Dit is zo’n dag, zo’n wat-doe-ik-en-hé-is-het-toch-al-half-twee-dag? Ik heb de buxusboom fors gesnoeid. Die staat aan de zijkant van het huis, ik heb onlangs zijn stamdiameter gemeten en die boom is meer dan 100 jaar oud. Dus niet zo’n strakgeknipt heggetje, nee, een boom, immer grün. Bovenin zitten dooie takken, is hij geel en kaal. Eigenlijk wil ik hem écht snoeien, met een zaag, maar dat durf ik niet. Ik wacht nog even deskundig advies af. Ik weet niet wat er gebeurt met een buxus van meer dan 100 jaar oud als je die rigoureus aanpakt. Daarna schepte ik afleggers van de Kerria japonica uit de grond en knipte de wortels door. Die heb ik in de heuvel op de plek gezet waar ik ooit een stuk of zes sparretjes gezet had. Die zijn allemaal doodgegaan. Het is gerommel in de marge, heen en weer lopen, snoeischaar vergeten beneden, ophalen, weer omhoog, weer naar beneden om de kraan open te draaien, weer omhoog om die verse ranonkels te bewateren. En steeds maar omhoog kijken. Voor vandaag is regen voorspeld. Echte regen, met onweer en alles (‘alles’ betekent hier dan meestal scherpe windstoten). Maar alle pikzwarte wolken drijven in de verte voorbij. Ik wacht. Ik wacht.

Ik wacht. Het gebrek aan water is hier een probleem aan het worden. Vorig jaar was ook al zo’n rotjaar. Toen ik hier ging wonen verklaarden mensen me voor gek omdat het in de Eifel altijd zou regenen. Dat is mooi, dacht ik, dat zal mijn tuin in wording goed doen. Nu staan de Hereford-stiertjes in de Nims, het water komt tot net boven hun hoeven. Mijn waterrekening zal torenhoog zijn, want niet alleen alle planten in potten moeten elke dag water hebben, ook die ranonkelstekken, en de Sorbus aria ‘Majestica’ die ik gisteren in Mürlenbach uit het bos jatte en alle plekken waar ik bloemenzaad gestrooid heb en het liefst besproeide ik ook nog het gazon, dat er nu al schamel en geel bij ligt, en het is pas half mei. En als je aan het wachten bent, zo is mijn ondervinding, heb je niet het idee dat je echt iets aan het doen bent; alles wat je doet staat in het teken van dat wachten, het is tijdspassering, het télt niet. Het werk bevredigt niet.

Punt is: als ik hier ben, kan ik er iets aan doen. Ik kan bewateren. Maar bewateren stelt zo weinig voor, alleen regen maakt dat de grond écht vochtig wordt, ik denk dat dat komt omdat regen zo gelijkmatig valt, waardoor de grond verzadigd kan raken. Een gieter vol met leidingwater is water naar de zee dragen. Straks ben ik hier twee weken niet en dat is waar ik me zorgen om maak. En de moestuin! De uitjes en radijzen komen net de grond uit! De snijbiet en wortels zijn afgelopen zondag gezaaid! Nee, ik begrijp wel waarom Maarten ’t Hart het liefst zijn erf nooit verlaat: als je alles goed wilt doen, kan dat domweg niet. Ik ga naar boven, ik zoek een zender die de Giro uitstraalt, dan doe ik nog iets nuttigs tijdens het wachten.

3 thoughts on “Tuinleed”

  1. Het regent sinds een week regelmatig in Zeeland. Het gras, de brandnetels en ook het prachtige fluite kruid op de “dijk met 99 bomen” waar de paarden nu lopen schiet omhoog en het bloeit als een afgeworpen bruidssluier {zou wel een foto willen plaatsen maar dat kan geloof ik niet} op de grond. Gisteren op het journaal zag ik Duitsland in donkergekleurde nevel op de weerkaart. Ik moest nog aan je denken en het zag er heftig uit. Ik dacht “ah, daar gaat het ook regenen daar zal Gerbrand blij mee zijn”. Gaat vast en zeker nog gebeuren!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s