Aantekeningen van een amateur-schilder

Dit blijkt een zomer van schilderen te zijn. Al mijn nieuwe houten ramen werden inclusief verf geleverd. Dat moet hier in Duitsland. Ongeverfd hout, nee, dat is werkelijk onmogelijk. Probleem is – in mijn ogen – dat die verf waterverf is, want verf op oliebasis is natuurlijk milieuonvriendelijk. Bijkomend probleem is dat die verf nooit ofte nimmer zal glimmen, het is immers water. Dat blief ik niet, matte ramen en deuren. Dus in Nederland kocht ik halfglans antiekgroene Wijzonol. Kozijn voor kozijn, deur voor deur begint mijn huis te glimmen, in een veel mooiere kleur dan die geleverd werd, dat groen was, eh, nou ja waterig, onbestemd. Antiekgroen is bij een bepaald licht bijna zwart. Samen met een witte gevel en een zwarte sokkel en een bak met rode geraniums op een vensterbank ziet mijn huis er nu uit als een dure villa in het Gooi.

Ik ben zelfs begonnen de houten oversteek van het dak te schilderen. Die was gebeitst, lang geleden. Schuren, schoonmaken, schilderen. Ladder geleend van buurman Klaus, buurman Rinus kwam langs op de elektrische fiets van zijn vrouw en vertelde me dat ik goed bezig was. Ik mis Radio Tour. Er is niet veel fijner in het leven dan een huis opknappen terwijl je urenlang naar een touretappe luistert. Jarenlang heb ik dat gedaan, vroeger. Het zwarte gat waarin je dondert als de Tour voorbij is! Vreselijk. En iets anders: het regent. Best veel. Zeurde ik onlangs over de vreselijke droogte hier, nu wil ik dat het eindelijk droog wordt, dan kan ik verder. De tweede pot begint trouwens beangstigend leeg te raken, misschien vriend Henk lief vragen of hij even bij de Praxis langs wil om een derde pot mee te halen.

En eindelijk is er tv-gewijs iets gelukt. Dat hele Canal Digitaal wordt niks, ik heb het opgegeven, maar nu kocht ik een Supersportticket bij Sky Deutschland, want aanstaand weekend is hier niet alleen vriend Henk, ook Pieter de Rijk is er – een stuk verderop – en hij wil erg graag de finale op Wimbledon zien. Ik ontdekte dat geen enkele Duitse zender Wimbledon uitzendt. Het duurde anderhalve dag voordat de website me eindelijk accepteerde en nu zelfs hartelijk welkom heet – ik had ook dit al opgegeven, en ik maakte niet eens dingen stuk uit woede – maar nu is er tennis. Vanmiddag Murray-Querry. Tenminste: als het blijft regenen. Bij droogte klim ik de ladder op. Ik kan een woonkamerraam openzetten en de laptop in de vensterbank zetten, dan is het bijna als Radio Tour, vroeger, toen alles beter en mooier was. Bijna, tv-kijken is natuurlijk niet erg handig bij het schilderen.

Het is op het vogelvoederstation alsof er een Turkse bruiloft gaande is. Alles en iedereen blijft deze zomer hangen, er hipten zelfs twee groenlingen aan de voet, en die vogels hebben heel veel geluk: afgelopen weekend vond ik in de Globus in Wittlich grote plastic emmers vol vierseizoenenvoer en mezenbollen. We kunnen nog weken voort, de vogels en ik.

1 thought on “Aantekeningen van een amateur-schilder”

  1. Voor de tweede keer lees ik je boek “Jasper en zijn knecht” en ik dacht mede door jouw vliegangst terug aan de tocht die Birgit, Wim en ik over land maakten naar Costinesti. Wij gingen met de auto omdat we ook vliegangst hadden. Jullie waren met het vliegtuig en we hadden de rekwisieten verdeeld. Er was een speelgoed geweer bij. Die hadden jullie mee en dat gegeven heeft ons misschien wel het leven gered of in ieder geval verschoond van heel veel ellende. We reden tegen de avond richting Novi Sad in het toenmalige Joegoslavie. Wim had daar vrienden wonen, een oudere dame die hij van vakanties kende. We zouden daar kunnen overnachten dat wist hij zeker. Birgit reed en Wim zat er naast om de weg te wijzen. Ik lag op de achterbank te relaxen. We passeerden een houten bord met daarop Servië geschilderd. Ik lag net te peinzen :’Servië, wat was daar ook alweer mee?” of we werden door een groep mannen in soldaten uniform aangehouden. We waren in een bergachtig gebied. Een soldaat met een geweer op ons gericht gebaarde dat we uit moesten stappen. Wim deed met handen en voeten en enkele woorden een verhaal. We waren op doorreis naar Roemenië voor een theaterfestival en wilden eerst in Novi Sad een kennis van hem bezoeken. De soldaten begonnen met elkaar te discussiëren ,er was onenigheid leek het. Toen gebaarde de man met het geweer dat we voor hem uit moesten lopen een bergpaadje op in nergens-land. De handen moesten we boven op ons hoofd doen. Achter ons liepen 3 mannen en ze dreven ons voor zich uit. Nou wij liepen wel. Er ging door me heen dat we doodgeschoten zouden gaan worden en niemand zou ons ooit nog terugvinden. We waren volgens mij alle drie erg bang. De andere mannen waren onze kofferbak met alle spullen aan inspecteren. Ik dacht aan dat geweer van de voorstelling en zag Liliana voor me toen ze zei : “dat nemen wij mee ” De mannen riepen naar elkaar en ik hoorde Wim zeggen dat het in orde was. We werden terug van het paadje naar de auto gestuurd. De mannen waren plots vriendelijker en wezen ons ook nog de kortste route naar Novi Sad. De oude dame ontving ons en vond dat we geluk hadden gehad. Ik denk dat kort daarna de oorlog daar echt uitbrak. Of misschien was deze net bezig dat weet ik niet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s