het waaide er

Onderweg van Heerenveen in bus 324 naar Groningen kwam ik door Drachten. In die ene zin zitten de twee in mijn ogen naargeestigste plaatsen van Friesland. Zeker op een druilerige dag, gisteren was het. Regen, grauw. Maar Drachten heeft dan wel weer één van de mooiste busstations van heel Friesland. Kort daarop zat ik in een mudvolle kroeg in de Groninger binnenstad. Er was een dichtbundelpresentatie. De bundel heet Het waaide er. Prachtige titel, ongeveer van hetzelfde kaliber als mijn fictieve bundel Het was nacht en er waren matrassen. Ik vond nog een plek aan het biljart. Naast me zat een vrouw die het na een kwartiertje aandurfde. Ze boog opzij en fluisterde tegen me: ‘Jij lijkt zo vreselijk op Gerbrand Bakker.’ Ik moest een beetje lachen en door dat lachen kon ik niet meer zeggen dat Gerbrand Bakker mijn broer is, maar ik wist ook niet meer wat ik dan wél kon zeggen. Ik wees op Jan Glas, de dichter, want om hem ging het. Het was er razend gezellig, bier om vier uur ’s middags en bitterballen en ik heb heel veel gezoend, vooral met mannen.

Vervolgens moest ik snel naar de trein, richting Leeuwarden. Toen ik het witte huis op de hoek, schuin tegenover het station daar, in het zicht kreeg, raakte ik gespannen. Het eerste wat ik door de ramen – nooit de gordijnen dicht – zag, was een man languit op de bank. Dat klopte niet. Hier hoort een wat gezette vrouw in het zwart te wonen. Een halve meter verder kreeg ik de salontafel in beeld. Ja! De fles ketchup stond er! Al een jaar of vijftien staat er in dat witte huis op de hoek, schuin tegenover het station, een fles ketchup op tafel. Zo’n lange, slanke plastic fles, ik weet het merk niet omdat ik zelf nooit ketchup eet. En gelukkig zat op een stoel tegenover de bank met de man de vrouw in het zwart. Alles was goed. Alles was zoals het hoorde. Nou ja, behalve die man dan. Was die nieuw? Heeft de vrouw ‘het geluk gevonden’? Of heb ik hem de afgelopen vijftien jaar domweg niet gezien?

’s Avonds keken we The Sacrifice van Tarkovski. Daar had mijn gastvrouw nou echt zin in. Ik ook wel. Er zitten veel minder gierzwaluwen in dan ik me herinnerde. Hij duurde bijna tweeënhalf uur. We namen twee pauzes om te roken. Ik geloof dat ik er iets meer van begreep dan dertig jaar geleden. Iets. De film heet eigenlijk Offret, want het is een Zweedse film met vooral Zweedse acteurs, opgenomen op Gotland. De film heeft me in ieder geval, zo besefte ik gisteravond, de liefde bijgebracht voor in- en uitwaaiende vitrage of heel dunne gordijnen. Het liefst op een zoel zomerbriesje en met het geluid van de al eerder genoemde gierzwaluwen op de achtergrond. Een geit aan een zeel, een stukje verderop, zou het beeld helemaal volmaakt maken.

2 gedachten over “het waaide er”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s