‘Met wie spreek ik?’

Ik werd vanochtend om 08:01 uur wakker gebeld. Ik zei ‘Hallo’ en aan de andere kant zei een vrouw: ‘Med hvem taler jeg?’ Ik noemde mijn naam. Zij mompelde nog zoiets als ‘Forbundet forkert’ en hing op. Wakker gebeld worden door een Deense. Dat is niet wat je verwacht om acht uur in de ochtend. Ik verwacht sowieso geen telefoon om acht uur in de ochtend. Ja, met slecht nieuws. En zij wilde weten met wie ze sprak terwijl ze mij toch opgebeld had. Vreemd. Kort daarop kreeg ik twee whatsappjes uit de Eifel, die met luid geluid binnenkwamen, aangezien ik vergeten was de iPhone op stil te zetten. Ik gaf het op en ging uit bed.

Vervolgens kreeg ik een mail van een Trouw-lezeres. Ze bedankte me voor de fijne, innemende miniatuurtjes die ik schets van mijn leven in de Eifel, ontdaan van alle hectiek van het dagelijkse bestaan. ‘En wat een heerlijke droge humor!’ Zo nu en dan krijg ik zulke mailtjes of (ingezonden) brieven. Dat is niet verkeerd, je vraagt je toch weleens af of je goed bezig bent, zeker omdat het inderdaad veel meer ‘miniatuurtjes’ zijn dan een keiharde column, waarop columnisten altijd – omdat ze nogal tekeer kunnen gaan – wel reacties krijgen op Twitter. Maar zelfs mijn ‘miniatuurtjes’ krijgen weleens commentaar. Trouw had een tijd terug een link naar een column doorgeplaatst waarin ik me afvroeg of ik meer medelijden had met de buurvrouw of met haar zieke hond en daarop reageerde een vrouw met: ‘Medelijden is een zelfgerichte activiteit.’ Ik dacht daar even over na en vroeg haar toen: ‘Und?” Nooit meer iets op gehoord. Mensen willen nu eenmaal ergens op reageren, móeten op dingen reageren, zelfs als er van pure onschuldigheid niks te reageren valt.

Dus als je medelijden hebt met iemand, heb je dat eigenlijk met jezelf? Moet ik het zo begrijpen? Of is het als met woede: dat je negen van de tien keer als je woedend bent op een ander, je het eigenlijk op jezelf bent? Zou je geen medelijden moeten voelen omdat je dan – in weerwil van hoe het lijkt – meer met jezelf dan met de ander bezig bent? Ingewikkeld hoor. Ik heb best vaak medelijden met mensen of dieren. Nooit met bomen. Wat zegt dat dan over mij?

5 gedachten over “‘Met wie spreek ik?’”

  1. Is er nu ook al weer wat mis met medelijden? Me dunkt dat iedereen dat zelf het beste weet. Misschien is deze mevrouw nogal zelfgericht? Overigens ik schreef afgelopen jaar een stukje naar Trouw, in het kader van 5 jaar TIJD, dat ik altijd als eerste jouw column lees. Niet geplaatst.

    Like

  2. Lekker laten kletsen. Medelijden lijkt me nogal passief, dan is er van activiteit geen sprake. En gericht lijkt het me juist op een anders, of iets anders. Dat het bij jou opkomt maakt het nog niet zelfgericht. Het zegt vrijwel niets over jou, alleen dat je haar niet begrijpt. Ik ook niet.
    Dank voor de stukjes en voor de verwondering.

    Like

  3. Hier een oud-collega van je. Het woord zegt het al: mede-lijden. Dat vind ik er juist zo mooi aan. Je lijdt mee met de ander, dat is empathie. Overigens lees ik je stukken graag. Ik ben ook een Trouw-lezer, en een bloglezer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s