warme dagen

Aangezien het aan de overkant van de Atlantische Oceaan zo verduiveld koud is, is het hier dus warm. Dat is altijd zo. Op de een of andere manier moet er blijkbaar altijd een evenwicht zijn. Nooit eens is het overal ter wereld verduiveld koud. Of bokheet. Hier in de Eifel waait het ook nog eens niet en de vogeltjes laten al voorzichtig hun voorjaarszang horen. Naar voer op het vogelvoederstation talen ze nauwelijks. Vorige week woensdag – neem ik aan – heeft het hier óók keihard gewaaid, overal in het bos liggen groepen sparren om. Elvis weet soms niet hoe hij die nemen moet. Kan hij er onderdoor of moet hij helemaal omlopen? Soms moet ik het voordoen en dan zakt hij ook iets door zijn enorme poten en komt zuchtend achter me aan. Buiten dat danst hij door het bos, het is machtig mooi om te zien hoe soepel en gracieus het enorme beest lopen kan. Hij houdt me goed bezig. Rond half negen lopen we het ochtendrondje en daarna moet hij eten. Pas daarna ga ik eten en de kachel aanmaken. Om twaalf uur de grote ronde en dan iets na vieren de laatste grote ronde van de dag. Dan komen we meestal in de schemering thuis. Soms brandt de kerstverlichting al. Die mag ik er nog niet afhalen van buurvrouw Monika. Want het ziet er zo gezellig uit. Het lichtsnoer zit aan een tijdklok, dus zelfs als ik hier niet ben, floept het ding elke dag om 17:00 uur aan.

Morgen komt het baasje van Elvis hem op de terugweg van de beurs in Frankfurt weer ophalen. En mij ook. Ideaal is dat. Het weekend in Amsterdam en dan aanstaande maandag weer hierheen, als het meezit met een manuscript vol op- en aanmerkingen. Dan heb ik daar werk aan. Zomaar hier zitten is lastig geworden. Waarom dat veranderd is, snap ik niet precies, al besef ik inmiddels wel dat een dode Jasper er mee te maken heeft. Met een hond is de helft van de dag gevuld. Vorige week heb ik de trap bij vrienden geschilderd, in twee dagen tijd. Dat was ook een prima tijdspassering. Tijd moet gevuld worden. Lege ruimte. Komt dat nou echt door het stoppen met Citalopram? Ik móet bewegen, letterlijk en figuurlijk. Ik vraag me af hoe ik dat twee, drie jaar geleden deed. Ik kan me uit die tijd helemaal niet heugen dat ik zo nodig bezig moest zijn. Dat ik aan het begin van een dag dacht: ‘Hoe kom ik hier met goed fatsoen doorheen?’ Nog iets van een hond: het is genoeg om op de grond te zitten of te liggen en de kop van een hond op je schoot of je borst te hebben. Merken dat dat beest dan intens tevreden is. Dat is dus óók iets doen, bezig zijn. Vredig samen zijn. Maar dan moet je wel van de betreffende hond houden. Met een hond die ik stom vind, gaat dat niet.

One thought on “warme dagen”

  1. wij lezen je verhaal over de Eifel met veel plezier. Wij wonen (inmiddels 18 jaar) deels in Bruch bei Wittlich ‘op de Berg’ in het bos en hadden ook een onderhuurder op de zolder. Bleek een “Sieberschläfer” te zijn of op z’n hollands “eikelmuis”. Komt in NL alleen nog voor in Limburg. Mooi beestje maar scares the hell out of your guests als tie ’s nachts in beweging komt en soms zelfs de horlepiep danst op je zolder. We hebben gasten gehad die niet meer naar bed wilden uit angst dat het diertje door het plafond zou komen…..Ach een paar glazen wijn doen dan ook weer wonderen!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s