Nog eens: Dominik Paris

Acht jaar geleden schreef ik elke dag een OS-dingetje. Elke dag. Alsof ik niks anders te doen had. Op 22 februari 2010 was dat het volgende: Dominik Paris hing twee jaar geleden zijn ski’s aan de dennenbomen en ging de koeien van zijn vader hoeden op de hoogvlaktes in Alto Adige. Dat is echt waar, Evert ten Napel heeft het gezegd. Hij was het meer dan beu, dat gejakker in de sneeuw. Toch pakte hij die ski’s er weer bij en stond na de afdaling in de combinatie tweede. Drie uur later ging het helemaal mis op de slalom. Misschien houdt hij het nu voorgoed voor gezien en zoekt hij vrede bij zijn koeien op de grazige almen in Südtirol, want zo heet Alto Adige in het Duits. ‘Dominik!’ zal op een dag een fijn meisje roepen. ‘Dominik!!’ Hij zal iets terugroepen en het meisje later vertellen dat hij Dominik Paris is en verrassend tweede stond op de helft van Olympische combinatie in een heel ver land. ‘Das weiss ich doch,’ zal het meisje zeggen. ‘Deswegen bin ich ja hier. Ich liebe dich, Dominik Paris.’

Dus in 2008 hing Dominik Paris al zijn ski’s aan de wilgen. Blijkbaar is dat fijne meisje niet bij hem langsgekomen op die grazige alm, want gisteren werd hij 4e (vierde!) op de afdaling in Pyeongchang. Of dat meisje is wél langsgekomen en is na een tijdje weer verdwenen omdat ze het niet met hem en zijn stinkkoeien uithield, waardoor Dominik bij zichzelf dacht: waarom niet nog eens proberen? Vandaag werd hij 7e op de Super G. Dat is heel goed, al was het alleen maar omdat de nummer 1 de rest van het veld nodig heeft om nummer 1 te kunnen worden. Zonder nummers vier en elf geen gouden medaille. Als iedereen die altijd maar tweede of vijfde wordt het voor gezien houdt, blijft er niets over. Mensen als Dominik Paris (14 april 1989) moeten er zijn. En wie hangt er nou op z’n 19e al zijn ski’s aan de dennenbomen? Dat was veel te vroeg. Hij heeft het nu in elk geval langer volgehouden dan Evert ten Napel.

Tot slot nog de observatie dat het ergens een schande is dat een zachtmoedig mens als Jorrit Bergsma tot twee keer toe de glans van zijn gouden (vier jaar geleden) en zilveren medaille wordt afgenomen omdat iedereen obsessief bezig is met de prestaties van een andere sporter. Aan de andere kant: zeker op de Olympische Spelen is het verhaal regelmatig groter dan de prestatie. Kijk maar eens naar onze vrolijk dansende Nederlands-Amerikaans-Ghanese skeletonner. Die vriend van Mark Tuitert. Nog een observatie: Herman van der Zandt en Bart Veldkamp komen er steeds beter in. Dat programma van zes tot zeven heeft precies de juiste mate van ironie en daardoor bijna onafhankelijkheid.

6 gedachten over “Nog eens: Dominik Paris”

  1. Je hebt helemaal gelijk wat Jorrit betreft. Maar zijn coach kan er ook wat van: de glans bederven voor J. Wel mooi dat J. goed schaatst…..Jan Menger

    Like

      1. Ik denk wel eens dat Jorrit Anema als sporter nodig heeft gehad, niet als trainer maar als een complement voor zijn schuchtere persoonlijkheid. Ik denk niet dat hij in een andere ploeg even goed zou gedijen. Zeker niet in een ploeg met Kramer erin.

        Like

  2. Geachte heer Bakker,

    ‘Boven is het stil’ is zonder twijfel de meest indringende, meeslepende en adembenemende Nederlandstalige roman die ik de laatste 15 jaar gelezen heb.
    U hanteert een kale taal die de kaken op elkaar klemt. Maar de emotie laat zich niet bedwingen. Zij ontsnapt mondjesmaat door minuscule spleten, tussen krampachtig afgeknepen lippen en het knarsetandend schuurvlak van aan elkaar gelijmde kiezen.
    Als lezer waan je je een schaatser op dun ijs, bang om bij elke volgende zin het oppervlak te voelen breken en in de diepte te verdrinken.
    Uw boek is groots in het kleine. Warm in al zijn koelheid. Dat heeft u allicht al tot in den treure moeten lezen. Maar toch. Een bedankje van over de grens kan er vast nog wel bij.
    Ik wens u een mooie lente toe, waarin nieuwe ideeën wortel schieten, openbloeien en uitrijpen.

    Vriendelijke groet

    Daan (nee, niet die van uw ‘Perenbomen’) Esch

    Like

      1. Graag gedaan, en een kleine moeite na wat u heeft gepresteerd. Inderdaad, ik woon in Vlaanderen, al kan ik op een uurtje lopen de grens over en heb ik in een grijs verleden (alhoewel dat grijs steeds meer bij mijn heden lijkt te gaan horen) Letteren gestudeerd in Groningen. Fijne herinneringen, niet in het minst aan zomers op Schiermonnikoog waar ik voor het eerst in mijn leven lepelaars zag. Aan hard trappen tegen de wind in, aan stroopwafels kopen op de vismarkt, aan paasbloemen die later bloeien dan die in Antwerpen. Kort en goed: u bent ook in het Zuiden een graag gelezen gast.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s