De radio

Het hondje van Andrea van Pol is 17 jaar oud. Doof en langzaamaan ook wat blind. Het woord ‘dement’ viel. Ik aaide haar, ze zat aan de presentatietafel vastgebonden. Op een bepaald moment beet ze in mijn vinger. Omdat ze dacht dat die iets was om te eten. Het was in De Franse Kamer van VondelCS. Andrea gaf haar vlak voor de uitzending begon twee zoute stengels, die ze verslond. Doof, schrijf ik, maar toen de dames van Duo Delibes live muziek begonnen te maken, op piano en viool, begon het hondje te janken, alsof ze reageerde op de snerpende vioolklanken. Het klonk intens zielig, het was of het hondje, dat steeds meer in zichzelf gekeerd raakt, ineens een uitgang hoorde en ze hield niet op toen de viool al uitgezongen was. Mij was een vraag gesteld, maar Andrea hield zich bezig met het hondje, en de twee productiejongens die er waren zaten ook bij het hondje, de twee Spaanse meisjes van Duo Delibes keken stil toe. Ik zat in het luchtledige te praten. Dat is vreemd, in een luchtledig praten tijdens een radio-uitzending, ik raakte de draad kwijt, wist niet wie ik aan kon kijken. Bijna zei ik: ‘Het hondje van Andrea van Pol heeft het even moeilijk, al onze aandacht is op het dier gericht.’

Ik hou enorm van radio. Ik hou niet van tv, dat kan iedereen die naar de VPRO Boekenweekspecial kijkt aanstaande zondag vast zien. Van pure zenuwen gooide ik er voor aanvang van de opnames tijdens het buffet drie glazen witte wijn in. Het plan was twee, maar die derde had ik blijkbaar ook nog nodig. Als je op de radio bent, ziet niemand je. Je kunt raar kijken, je kunt je vingers opsteken, je kunt proberen een hondje rustig te krijgen zonder dat iemand er iets van merkt. Ik weet ook dat het weinig doet, radio. Dat je niet ineens 200 extra boeken verkoopt door een radio-optreden. Er luisteren niet bijster veel mensen naar de radio, en dan is het ook nog zo dat er programma’s zijn waar bijna uitsluitend diehards naar luisteren. Misschien vind ik het juist daarom wel zo leuk. Je maakt iets ter plekke met heel weinig mensen en wie luisteren wil, luistert.

Alleen als er een dj begint te huilen omdat hij zich zo depressief voelt, haalt de radio de tv en overige media. Waaraan je ook maar weer eens merkt hoe weinig literatuur ertoe doet. De beste schrijvers – Matt Haig, Erik-Jan Harmens, Stephen Fry – kunnen boeken vol schrijven over psychische klachten, het haalt de tv en overige media niet of nauwelijks. Ik dacht stilletjes bij mezelf: ‘het zal wel meevallen met die jonge dj, hij moest huilen, en als je echt depressief bent, is huilen iets wat je niet voor elkaar zult krijgen’. Ik dacht dat met opzet stilletjes, omdat ik weet dat het voor iedereen anders is, ik niet het recht heb zoiets hardop uit te spreken. Bovendien had hij het nadrukkelijk over de eenzaamheid die hij ervoer, en daarmee sloeg hij een algemene spijker op de kop. De eenzaamheid, en niet begrijpen hoe andere mensen erzonder door het leven gaan.

5 gedachten over “De radio”

  1. De kunst om met één zinnetje (het laatste) een ander (mij althans) diep te raken. Geen idee waar die tranen vandaan komen. Maar ik kijk nu natuurlijk wel met hele andere ogen naar de Boekenweekspecial. Sterkte de komende week met alle optredens. En dan weer lekker rustig terug naar de Eifeltuin?

    Like

      1. Niet akelig, maar herkenbaar, ik bedoelde mijn tranen. Een zelfgerichte interpretatie zouden sommigen daarvan zeggen 😉 Hier gaat het hard met de sneeuwklokken en winterakonieten. Hopelijk ben je op tijd! Maar anders toch zeker voor de sleutelbloemen.

        Like

  2. Wat een mooi stuk en wat fijn om een topschrijver hier gewoon zo op wordpress te ontdekken (zit hier zelf pas een paar dagen). Ik ben zelf docent Nederlands en de komende weken mag ik weer bij een stuk of wat havisten mondelinge literatuurexamens afnemen. Perenbomen bloeien wit is een nog steeds favoriet bij veel van hen.

    Ik hoop nog veel mooie blogstukken (en romans) van je te lezen in de toekomst.

    Liked by 1 persoon

  3. Onlangs zag ik je inderdaad ergens op tv langskomen. Die stukjes in de krant zijn vaak zo droog dat een harde lach van mij menig dier in de omgeving doet schrikken. Dus ik dacht” is dat nou die schrijver van die stukjes? Hmmmm… ergens klopt er iets niet.” Gek genoeg lees ik net in Trouw dat Koos Dijksterhuis een eigen website heeft en ik zie dat ik daar wijzer kan worden in het oerwoud van de natuur en wat mij daarin opvalt maar wat ik niet kan herkennen. Opgewekt typ ik na enig zoeken ” hoe heet die man ook alweer?” Gerbrand in , et voila, wordpress ,bovenstaande uitleg over tv optredens en weer schiet ik in de lach en begrijp. Natuurlijk hou je daar niet van. Dat spreekt als vanzelf uit je verhalen. Ik heb in elk geval een goed begin van de dag.
    Dank je wel daarvoor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s