15 december

Droog vriesweer. Bewolkt weliswaar, maar dat geeft niet. Eindelijk hebben de mussen die in de tuin van Herbert en Christin zitten door dat er bij mij ook iets te halen valt, meer dan alleen havervlokken. Zenuwenlijders zijn het, bij het minste geringste vliegen ze allemaal tegelijk op. Ik heb eindelijk de fout gemaakt waar ik op zat te wachten: bij het online kopen van een treinkaartje op de website van de DB kan er makkelijk iets misgaan. Gisteren pas zag ik dat de afreisdatum 16 december was en niet, zoals ik bedoeld had, 15 december. Geeft niet, er staat morgen niets op het programma in Amsterdam en er is voldoende eten, drinken en te roken in huis. Ook is er meer dan genoeg hout, en ik stook alle drie de kachels. Buurman Klaus maakt het niet uit of hij me vanmiddag of morgenmiddag naar Densborn brengt. Ja, nog steeds die sukkel zonder rijbewijs, maar ook iemand die ziet dat mensen het fijn vinden om een ander te helpen. Ik bedoel: je kunt je er schuldig of lullig om voelen, maar je kunt ook domweg dankbaar zijn en het accepteren.

Overmorgen staat er pas iets op het programma. Dan wordt mijn moeder 84 jaar. Ik ben sinds augustus niet meer in Wieringerwaard geweest. Dat ging niet. In de tussentijd heeft mijn vader twee keer in het ziekenhuis gelegen, maar dat is allemaal gelukkig goed gekomen. Ha, nu rijdt de Schrotthändler voorbij, zijn bel klingelt. Ik heb geen oud ijzer, ik kan hem niet helpen. Ik heb hier de hele week alleen gezeten. In de zin van zonder slapers. Buren Rinus en Lien zijn bonensoep komen eten, Klaus drinkt hier regelmatig koffie, buurman Herbert klopt elke dag wel aan de deur, ik zat bij Christa in de keuken, ik reed met Pauline Slot naar de Globus waar ik zoals gewoonlijk allerlei overbodige dingen kocht en elektricien Lothar kwam geld halen voor een klus die hij maanden geleden deed. Alles rommelt weer lekker gewoon door. Ik ben aan het schrijven, elke dag. Ik probeer de afgelopen drie maanden te vatten. Nu pas, achteraf; zelfs drie weken geleden was schrijven nog onmogelijk. Dat is vreemd, zelfs ik zelf vraag me nu al af waarom dat dan precies onmogelijk was. Dat vatten, dat beschrijven, zonder metaforen.

Ik heb zin in sneeuwklokjes. Ze kwamen al de grond uit, maar nu heeft de vorst ze in de wacht gezet. Sneeuwklokjes, winterakonieten, krokussen, sneeuwroem, narcissen en tulpen. En na al die bolgewassen de muur stucen en schilderen. Maar eerst vanmiddag worldcup schaatsen in Heerenveen. Ik kan het allemaal zien sinds ik de app van Ziggo op mijn iPad zette.

One thought on “15 december”

  1. Ik ben heel benieuwd hoe je die periode gaat vatten. Ik zou dat niet kunnen, vooral omdat het zo geleidelijk gaat en het bij mij zo werkt dat ik op een gegeven moment alleen nog maar kan constateren dat ik weer tot stilstand ben gekomen. Ik ben in ieder geval erg blij dat je weer aan het schrijven bent, maar vooral dat je er weer zin in hebt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s