Hond en vos

Afgelopen zondag waren we in de Schönecker Schweiz. Dat is een wandelgebied dat blijkbaar op Zwitserland lijkt. Zo nu en dan rijden we daarheen om eens een ander loopje te hebben met Floris. Daar – zo’n tien kilometer van Schwarzbach – ontdekte ik dat de Nims, die hier een niet onaanzienlijk riviertje is, samenvloeit met een ander beekje en zelf maar een kilometer of vijftien verderop ontspringt (in totaal dus 25 kilometer verderop). We verdwaalden afgelopen zondag en toen merkten we waarom ze het daar Zwitserland noemen: enorme rotspartijen en ravijnen. We moesten naar een beekje in de diepte, maar het was onmogelijk er te komen. Behalve voor Floris. Die joeg een vos uit een hol en ging er achteraan, fox-terriër als ze is. Ze buitelden achter elkaar de diepte in. Wat mij dan verbaast is dat die vos zich niet gewoon omdraait en de aanval opzoekt. Een vos is al snel twee keer zo groot als Floris. Floris is dan niet, zoals Jasper, uren verdwenen. Na een minuut of vijf is ze alweer terug, van precies de andere kant, helemaal ongeschonden. En die ‘andere kant’ bleek na een korte zoektocht de kant van de berg om naar beneden te komen.

Hier komen we eigenlijk nooit iemand tegen tijdens wandelingen. In de Schönecker Schweiz wel. En natuurlijk niet alleen mensen, maar ook honden. Opvallend hoe verschillend mensen met hun hond omgaan. Floris liep los achter een aangelijnde bordercollie aan, en verdween om een hoek. ‘Geh weg!’ hoorden we. Toen we de hoek om kwamen, zagen we Floris en de andere hond elkaar vriendelijk besnuffelen. De bazin hield haar hond angstvallig strak aan de lijn en ze keek erg boos. Zo af en toe vind ik het wel gezellig, die andere mensen en honden. Hier loop ik altijd maar alleen. Maar dat gaan misschien wel veranderen als mijn Van Oorschot-boekje over de 1 uitkomt. Misschien komen er dan drommen mensen deze kant op. Die dan allemaal bij buren Rinus en Lien zullen gaan logeren, want dat raad ik ze in het boekje aan. Rinus en Lien wonen pal aan de wandelroute en verhuren de bovenste verdieping van hun huis aan vakantiegangers. Ons huis zien ze niet, dat ligt, vanaf de 1 gezien, onderaan een beboste steile heuvel.

Gisteren kwamen we op de berg achter het huis Happy tegen. Dat is foute boel, ware het niet dat Happy stevig aan de lijn zat en Werner haar in toom hield. Floris liep los, maar ik lijnde haar ook snel aan. Werner en ik probeerden een gesprek te voeren, wat niet lukte vanwege twee woest blaffende honden. Happy wil Floris vermoorden. Happy wil alle honden vermoorden. Voor mensen ongevaarlijk. Het is hier nu prachtig: het heeft flink gevroren, alles is wit en de lucht is kristalhelder. Alle vogels zijn blij, de geelgorzen zijn teruggekeerd, de Alaskan Malamutes van Herbert en Christin jammeren zachtjes, de rivier stroomt zilverig naar beneden. De kachels branden. Om half zes een glaasje Auchentoshan.

Eén gedachte over “Hond en vos”

  1. Hoi, ik ben je Noorse vertaler, we spraken elkaar in Frankfurt een paar jaar geleden. Ik heb een vraagje voor je, mag ik je mailadres? (Deze reactie hoef je uiteraard niet op je blog laten verschijnen, stuur me gewoon een mailtje.) Alvast bedankt!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s