Het Bal [Trouw, 22.2]

Over een tijdje is het weer zo ver: het Boekenbal. En aansluitend de Boekenweek. Maar die Boekenweek kan mij gestolen worden, het gaat om het Bal. Dat is het hoogtepunt van het jaar en dat hoogtepunt vindt op 6 maart plaats in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Er wordt weleens geschimpt op dat Bal, het zou elitair grachtengordelgedoe zijn en de run op kaartjes wordt door mensen die geen kaartje hebben of krijgen belachelijk gemaakt. Maar het is natuurlijk helemaal geen elitair grachtengordelgedoe: het Boekenbal is als het jaarlijkse personeelsuitje van de HEMA. En dan niet de HEMA van alleen Hengelo, maar van alle vestigingen. Het Bal is een personeelsuitje: alle schrijvers van Nederland en België komen één keer per jaar samen. Niks elitairs aan. Wat de ‘leek’ erover hoort, zijn de opstootjes, de vechtpartijen, het vanuit de zaal bruut onderbreken van het openingsprogramma, terwijl het over het algemeen een genoeglijk samenzijn is, waar je met deze en degene praat, waar gedanst en gezoend wordt, waar – toegegeven – flink gedronken wordt. Je loopt ook iedereen de hele avond te feliciteren, met de shortlist van de Libris, met een gewonnen poëzieprijs, met geweldige verkoopcijfers. Ik ben tegenwoordig nog maar twee keer per jaar stomdronken: op het Bal en tijdens het negentigjarig jubileum van de vrijwillige brandweer van Nimshuscheid.

Het zijn de uitgevers die bij de cpnb kaartjes aanvragen voor hun auteurs. Aanvragen én betalen. Let wel, een kaartje kost zomaar 150 euro, als het niet meer is. De cpnb zelf zal niet al te veel kosten hebben aan hun eigen Bal. Daarnaast is niets gratis op de avond. De schrijvers, uitgevers en boekverkopers dienen zelf hun drankjes af te rekenen, evenals eventuele broodjes kroket. Dit jaar krijgen genodigden voor het eerst geen brief in de bus. Alles gaat via de mail. Van de week schoot mij ineens te binnen dat ik die mail van de cpnb al binnen had. Een mail waarop ik antwoorden moest, ik diende voor een bepaalde datum aan te geven of ik gebruik wilde maken van de kaartjes. Maar toen ik die mail ging opzoeken, bleek hij verdwenen te zijn. Ik raakte lichtelijk in paniek. Ik mailde iemand van de cpnb. Die bleek op skivakantie te zijn. Maar, zo meldde hij behulpzaam vanuit een koude skilift, ik kon met Die-en-Die contact opnemen. Ondertussen had ik in mijn onrust alweer iemand anders een mailtje gestuurd. Ik werd per ommegaande teruggemaild. Bijgevoegd was een uitnodiging om ‘verslag te doen van het Boekenbal’. Maar wees er snel bij, werd me gemaand, de plekken zijn zeer schaars! Verslag doen?  dacht ik. Wat heeft dat nu weer te betekenen? De betreffende persoon, die dus werkt bij de branche-organisatie van schrijvers, had geen flauw idee wie ik was. Ik mailde een tikje geagiteerd terug dat ik helemaal geen verslag wilde doen, maar dat ik zélf wilde feesten! En dat ik uitgenodigd was, maar dat die mail verdwenen was. In HEMA-taal: de kassamevrouw van de Zwijndrechtse vestiging, die daar al veertien jaar gedienstig haar werk doet, wordt bij de ingang van het zalencentrum waar het personeelsfeest plaatsvindt door haar bloedeigen chef tegengehouden met de argwanende vraag: ‘Wie bent u eigenlijk?’ Van de betreffende cpnb-persoon hoorde ik verder niets meer. Gelukkig kreeg ik de volgende ochtend een mail van Die-en-Die, en zij meldde me dat het opnieuw versturen van de uitnodigingsmail onmogelijk was, maar dat ze me op de lijst gezet had en dat ik rond 28 februari de kaartjes zou krijgen. Er viel een pak van mijn hart. Ik mocht weer. Als ik me niet vergis, wordt het mijn vijftiende Bal.

2 gedachten over “Het Bal [Trouw, 22.2]”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s