Paardenburg

Gisteravond net als een jaar geleden gegeten bij Paardenburg in Ouderkerk aan de Amstel. Onze Amerikaganger komt dan voor een paar weken over uit de Verenigde Staten en om dat te vieren verzamelt een groep oud-schaatsers zich. Gisteren gingen ze eerst nog een rondje fietsen ook. ‘Ze’, ik dus niet, terwijl mijn gloednieuwe racefiets hier in de box staat. Ik weet niet precies waarom niet. Het idee van omkleden, gedoe, zit er vermoed ik achter. Wel fietste ik op de stadsfiets naar Ouderkerk, en dat is een afstand van een kilometer of twaalf. Ik zat dus als eerste aan de lange tafel die voor ons gereserveerd was, buiten. De fietsgroep was inmiddels ook teruggekeerd. Ik zag ze in de tuin van een andere vriend, pal tegenover Paardenburg, aan de overkant van de Amstel, heen en weer lopen. Een paar sprongen in de Amstel, twee ervan zwommen naar mij toe. ‘Denken jullie dat je daar schoon van wordt?’ riep ik, nippend van mijn koude bier. Nee, schoon niet, wel iets frisser. Een bootje was kort daarvoor aangemeerd aan de Paardenburgsteiger. Een grote meeuw pikte eten uit een tas die achtergelaten was. Later bleek het een groep Russen te zijn, tegen wie ik ernstig zei: ‘Don’t leave food in your boat. These seagulls are very agressive.’ Daarna vroeg ik aan de tafel: ‘Moeten we die Russen nu in het water gooien?’ Nee, vond iemand, die boot moest aan de ketting.

Vervolgens lijkt zo’n avond natuurlijk erg veel op Ventoux van Bert Wagendorp. De verfilming. Groep schaatsers/fietsers verzamelt zich dertig jaar na dato, alleen is er bij ons geen sprake van ‘dato’, bij ons is vroeger niet iets ergs gebeurd. Wel waren we tamelijk luid, bijna net zo luid als al die jongelui op boten die bij mooi weer op de Amstel varen. Dronken, muziek, zingen, alsof zij de enige boot op de hele wereld zijn. Alsof zij na al die corona-ellende nu recht hebben op uitspattingen. Het werd iets frisser, maar niet koud. We aten kip of ossenhaassukade of vis. Niet iedereen dronk alcohol. Het ging over van alles en over niets. Koetjes en kalfjes. Ditjes en datjes. Een zomeravond met oude vrienden, die afgesloten werd bij die vriend aan de overkant van de Amstel, want daar stonden de fietsen nog en sommigen moesten in het donker nog naar huis en de vrouw des huizes wilde ons vast nog graag even zien. We dronken er een likeurtje, het begon zachtjes te regenen, maar niet hard genoeg om naar binnen te gaan. Ik zei dat de berk die er in de tuin staat bezig was dood te gaan. ‘Nee toch?’ zei de vrouw van de vriend. ‘Om die boom hebben we ooit het huis gekocht!’ Nou ja, zei ik toen, misschien heeft-ie gewoon even een slecht jaar, dat kan ook nog. ‘Tot volgend jaar!’, riepen de meest dramatische vrienden. De Amerikaganger moest nu toch echt haast maken, want zijn oude moeder zat op hem te wachten omdat hij de sleutel vergeten was.  De vriend met wie ik samen terug fietste, zei: ‘Dat is toch vreemd, je ziet elkaar bijna nooit meer, maar het is alsof alles vorige week was.’ En we merkten maar weer eens dat fietsen in het donker veel makkelijker en sneller gaat dan fietsen als het licht is.

6 gedachten over “Paardenburg”

  1. Dank voor dit gezellige en zomers verhaal. Vanochtend las ik in een blad een artikel over Wieringen en ik dacht, goh, wanneer zou Gerbrand Bakker weer eens een stukje schrijven? Ik werd tot mijn verrassing op mijn wenken bediend. Fijne zomer!

    Like

  2. Fijne zomerse sferen en beelden inderdaad. Ik denk dat wij ook nod De Parade willen bezoeken dit jaar, dat is ook zo zomers. Haha, en dank voor je bewijs voor de mate van dramatiek, ik behoor dus inderdaad tot dit soort mensen want ik zeg dat ook altijd. En op zo’n avond ben ik al dronken na een ademteug op weg richting bijvoorbeeld de Amstel, daarom drink ik niet meer. Ik heb al een roes van mezelf. Hadden jullie er lekker gegeten? Volgend schooljaar fiets ik dagelijks langs Ouderkerk op weg naar mijn werk in Amstelveen. Ik houd wel Ouderkerk en ook Abcoude, langs riviertjes of zwemmen in De Hoge Dijk, je kan daar ook ’s ochtends vroeg heerlijk wandelen en fazanten en hazen zien. Zo pratend kijk ik enorm uit naar de vakantie, die over twee weken begint. Extra genieten merk ik, na die twee covidjaren. Dank voor je inspiratie en tot lezen weer!

    Like

  3. Ik mag dan extra zin hebben in genieten, ik weet niet of de groep bootjevaarders luid is vanwege die situatie. In ons land moet het heel vaak luid, luider, luidst, we hebben de drukste klassen van de wereld. Bereid ik een keer een les niet voor, is het al snel een wanorde. Al die steden die wij hebben, zo dicht op elkaar, kleine straatjes, klinkertjes, overal fietsen. Zouden we maar eens wat enthousiasme voor fijne gesprekken inleveren, dat kunnen we best met ons fatsoen. Maar dan niet meer voor de kerk, maar voor onszelf. Dat zou ik wel heerlijk vinden en ons erg gunnen.

    Like

  4. Dag Gerbrand, ik stuurde net een bericht maar dat is kwijt volgens mij. Sorry dat ik je opmerking over corona leek te negeren, dat was niet zo, ik was hem vergeten in mijn wens jou in mijn reactie deelgenoot te maken van mijn staat van zijn deze tijden. Warme groet, Sylvia

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: