Gelukt

Er werd niets geannuleerd, de wachtrij duurde slechts een half uur, het vliegtuig steeg op, vloog en landde, we kregen onderweg een sneetje brood met iets en een kopje koffie, we zaten achterin op zo’n beetje drie lege rijen en vriend Henk zat tijdens de landing met zijn handen om de stoel voor hem geklemd en zijn ogen waren stijf dicht. ‘Wat is er met Henk?’ vroeg ik me af. Daarna duurde het ongeveer twee uur voor we de huurauto kregen. Om half acht ’s avonds kwamen we in Agios Georgios aan. Ik was om vier uur opgestaan. Om half negen zaten we op het terras van de taverna te eten en Griekse wijn te drinken. De avond was ‘balmy’, zoals Romi Jones, onze Britse vriendin zou zeggen. Vliegen is makkelijk en snel, maar vaak is het net iets té snel en begrijp je helemaal niet hoe je ineens aan de rand van de kabbelende Middellandse Zee terecht hebt kunnen komen.

Ik schreef elke ochtend. Ik had al snel de anderen er goed onder, wat wil zeggen: ik zat elke dag op mijn favoriete schrijfplek. ‘Je hebt ze goed gedrild,’ zei Pauline Slot, die jaren geleden die schrijfretraite als decor heeft genomen voor haar boek Dood van een thrillerschrijfster. In de middag zwommen we, al dan niet met een snorkel voor. Of we gingen naar het zwavelbad in Agios Nikolaos, of we reden naar Vathi, een piepklein havendorpje waar de duurste en grootste jachten van Methana liggen. Het was heerlijk weer. Waar je op, zeg, Kreta of Rhodos onder de voet wordt gelopen door toeristen is Methana een rustig, bijna ongerept stukje Peloponnesos. Grieken zelf zeggen, als ze horen dat iemand erheen gaat: ‘Wat?! Daar wil je toch nog niet dood gevonden worden?’ Een beetje zoals de Duitsers naar de Eifel kijken. Het schiereiland staat vol olijfbomen. En kappertjes, dadelpalmen, steeneiken en schijfcactussen. Er is nauwelijks nog een hond te vinden want er is iemand daar die een hekel heeft aan honden. Ze zijn allemaal dood. Athene is zo’n veertig kilometer verderop, aan de overkant van het water. Met de auto moet je een enorm eind omrijden. 

Tijdens de terugvlucht kregen we weer een sneetje brood met iets erop, maar nu met witte wijn, want het was niet vroeg in de ochtend maar rond zessen en de stewardessen van de KLM zijn best scheutig met de witte wijn. Ze waren ook erg scheutig met de mini-brownies. Voor het eerst zag ik hoe druk het wel niet is in het Europese luchtruim: het ene na het andere vliegtuig scheerde langs het onze en vooral als een vliegtuig in de tegenovergestelde richting vliegt, zie je hoe ongelofelijk snel die dingen zijn. In de tussentijd kwam ik tot boven de 100.000 woorden. Ik ben bijna klaar. Er moet nog één dingetje gebeuren. 

3 gedachten over “Gelukt”

  1. ben je al aan je kasten begonnen? ik was naar maartje in de boementuin en verlustigde mij aan de aanblik van gezonde paarse eilanden sleutelbloemen en al die welig bloeiende tot grote struiken opgeschoten fuchsia’s. en dacht weerom waarom wil dat bij mij toch niet. maar maartje was weer even leuk en goed als altijd. en altijd heeft ze ook iets nieuws. maar nu ben ik wel aan koffie toe en ga ik een lungo maken. liefs, ankie

    Like

  2. Beste Gerbrand, ik ben heel benieuwd naar het verhaal dat je daar hebt geschreven in die prachtige omgeving. Hoe kan iemand trouwens bewerkstelligen dat alle honden daar.dood zijn? Is dat op het hele schiereiland aan de orde? En heeft die persoon ze eigenhandig gedood? Zwerfdieren of ook honden met baasjes? Ik kreeg er.kippenvel van.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: