Plattelandsberichten

Van de week gebeurde er iets grappigs. Floris gaat elke avond rond half tien of tien uur naar bed. Naar bed wil zeggen: in de bench in de slaapkamer. De slaapkamer hier in de Eifel grenst aan de woonkamer. Beide op de bovenverdieping. Meestal maakt ze zelf duidelijk wanneer het genoeg geweest is, ze begint dan doordringend te staren. Vervolgens hobbelt ze de trap af, er wordt geplast, er gaat nog een hondensnoepje in en hop naar bed. Nu hadden we zelf niet door hoe laat het was en toen ze al in de bench lag, zei ik: ‘Hoe laat is het eigenlijk?’ Het bleek vijf over negen te zijn. Het duurde geen drie minuten of ze krabbelde aan de dichte slaapkamerdeur. Blijkbaar voelde het in de bench anders dan anders en dacht ze: ‘Wacht eens even, het is eigenlijk nog lang geen bedtijd!’ Terwijl het haar eigen schuld was. Hond weer op de bank, en drie kwartier later nog maar eens. Zonder problemen.

Laura Huerga van El Rayo Verde is weer eens de eerste. Zij stuurde via de uitgeverij twee omslagen (zie boven, detail). Ik vermoed dat ze het tegenwoordig via de uitgeverij doet en niet rechtstreeks via mij omdat ze wel weet hoe mijn reactie zal zijn. Laura slaagt er keer op keer in om de meest afzichtelijke omslagen te laten maken. Het voelt inmiddels als een spelletje tussen ons. Ooit probeerde ik ze tegen te houden, maar dat wilde niet erg lukken. Tegenwoordig schrijf ik haar mijn mening en zeg ik daarbij: ‘Maar goed, jij weet het beste wat daar in Catalonië en Spanje werkt. Dus vooruit maar.’ Soms probeer ik nog een ander omslagontwerp bij haar los te peuteren, meestal is dat er wel. Maar zij wint altijd. ‘Loslaten,’ zegt M. 

Inmiddels zijn de torenhoge gas- en olieprijzen ook doorgesijpeld naar het hout. Houtleveranciers willen niet achterblijven. Ik begrijp niet precies waarom, buiten het feit dat het leven, net als voor ons allemaal, ietsje duurder is geworden. Hoe dan ook, ik betaal nu vijftien euro meer per kuub en op acht kuub is dat toch 120 euro. Er zijn houtleveranciers die helemaal niet meer leveren, die het hout achterhouden voor hun kinderen. Onze houtman kon deze week – zoals wel afgesproken – niet leveren, meldde hij gisteren. Hij moest namelijk tarwe zaaien. Nou, dan eindelijk maar eens zelf de sparren die ik twee jaar geleden omzaagde boven in het bosje aan stukken zagen. Er waren welgeteld nog tien brokken hout over; het werd nijpend. Buurman Rinus geregeld met zijn aanhanger, zaagbok naar boven gesleept. Belt de houtman op: het was nog iets te nat, hij kwam toch. Ik weer de berg op, waar Rinus net de aanhanger achteruit het bos in manoeuvreerde. ‘Stop maar, Rinus!’ riep ik. ’Je wordt hartelijk bedankt, maar het hoeft niet!’ Nu ligt er nog een kuub of twee op de oprit, we kregen het gisteren bij het stapelen allebei iets te veel in de rug. We worden oude mannetjes. Maar wel twee oude mannetjes die het lekker warm kunnen hebben.

2 gedachten over “Plattelandsberichten”

  1. Beste Gerbrand, Ik ben haast zelf in staat om een boom om te gaan hakken. Bij ons, in de Randstad, betaal je momenteel 375,- euro voor een kuub hout. Het is dan wel ovengedroogd eiken maar dan nog. Op een of andere manier doet het mij toch denken aan prijzen van de zwarte markt tijdens de 2e wereld oorlog. Ik hoop hiermee dat ik jou prijsverhogingspijn hiermee een beetje heb verzacht. Die van je rug moet je zelf oplossen; alcohol geneest alles.
    Grappig hè. Honden blijken een inwendig klokje te hebben. Dat mijn hond weet wanneer het etenstijd snap ik. Daar hebben ze een maag voor. Maar bedtijd……. en wanneer het ongeveer tijd is dat mijn partner thuis komt en dan naast de deur voor het raampje gaan zitten. Zouden ze het voelen? 😉 Groet Jurjen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: