Chinezen en appelflappen

Vanochtend wilde ik een afspraak maken bij de huisarts. Ik deelde de dienstdoende mevrouw aan de receptie mee waar ik last van had: ‘Algehele belabberdheid.’ Dat leek me wel veelzeggend. Maar dat vond zij niet. Ze vroeg me het nog eens. ‘Algehele belabberdheid,’ zei ik nog maar eens. Nou, daar kwam ik niet mee weg. Aan het einde van het gesprek hing ze nogal geërgerd op. Wat een vermoeiend gesprek, zeg. Waarom zeggen mensen niet gewoon waar ze last van hebben?! Nou, dat snap ik wel: wellicht de meeste mensen die opbellen hebben er geen idee van wat hen scheelt. Ik kon – nadat ik een aantal ‘symptomen’ had verzonnen – trouwens meteen vanmiddag terecht, maar daar moest ik dan weer een stokje voor steken omdat ik me op vier uur autorijden van de praktijk bevond. Nou, dan 4 januari maar. Dat vond ik prima. In het nieuwe jaar. Een nieuw jaar, nieuwe kansen.

Iets heel anders: wat bezielt de Chinese overheid? Jarenlang complete steden – miljoenen mensen – van de buitenwereld afsluiten, dan ineens in één klap alles loslaten waardoor de ziekenhuizen daar overstromen van zieke mensen en meteen ook maar duizenden vliegtuigen vol Chinezen de wereld insturen? Niet eens vanuit immunologisch standpunt vind ik het bijzonder, meer vanuit een gevoelsmatig standpunt. Ik hoorde op het Journaal dat in een vliegtuig dat naar ik meen in Madrid landde 50% van de Chinese inzittenden besmet was. Als ik een complotdenker zou zijn, zou me dit voorkomen als een doelgerichte actie, want niet alleen in Madrid landen vliegtuigen vol Chinezen natuurlijk.

Bij de oliebollenkraam zojuist, net teruggekeerd uit het buitenland, met storm en regen om mijn hoofd, kreeg ik zonder te wachten twaalf appelflappen mee. ‘Ik had verwacht dat het hier veel drukker zou zijn,’ zei ik. ‘Tja, het weer hè.’ Ik mocht ze niet in de koelkast doen. Dat is een tip die ik iedereen hier op de valreep nog even meegeef: stop je appelflappen en oliebollen niet in de koelkast, maar bewaar ze op kamertemperatuur. Bederven zullen ze niet, maar de kou van de koelkast bederft wel enigszins de smaak. ‘Nog iets?’ Ja, zei ik, doe ook nog maar twee krentenbollen. Die hebben we net op. Ze waren erg lekker. Vanavond mogen we uit de Kwalitaria eten, dat is altijd zo als we uit de Eifel terugkomen. Patatje curry en twee vegetarische kroketten.

Ik wens iedereen die dit leest, en ook iedereen die dit niet leest, een fijne overgang en een goed begin van 2023. Het zal mij benieuwen.

11 gedachten over “Chinezen en appelflappen”

  1. Of zou het zo zijn dat de doktersassistente niet op ‘algemene belabberdheid’ aanslaat, omdat dit voor veel mensen het nieuwe normaal is? Hoe dan ook een mooi 2023 gewenst. Hou je taai (of juist niet)!

    Geliked door 1 persoon

  2. Een heel fijne jaarwisseling en alle goeds voor 2o23 met veel dank voor je fijne, mooie, grappige, leerzame en ontroerende stukjes van het afgelopen jaar. Ga er alsjeblieft mee door.

    Like

  3. Ik wens je ook een gelukkig nieuw jaar en in ieder geval niet te veel belabberdheden (is de plural juist??) van binnen en van buiten. Wel vindt ik ‘belabberdheid’ een mooi woord voor ‘sich lausig fühlen’.

    Like

  4. Hopelijk houdt je algemene belabberdheid niet aan tot na Blue Monday of, nog erger, tot veel later.
    Bedankt voor de tip over de appelflappen. 🙂 Ik heb de overgebleven beignets meteen uit de koelkast gehaald.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: