De stola van Ali Smith

Gisteren deed ik voor de eerste keer een Zoom-lezing, best laat, zo aan het schijnbare einde van de Tweede Golf. De lezing vond plaats in Zuid-Afrika, al weet ik niet of je dat zo kunt zeggen: feitelijk zal de lezing overal plaatsgevonden hebben. Op het ‘hoogtepunt’ waren er 27 mensen bij. Dat kun je zien onderin beeld. Ik had erg mijn best gedaan om er goed bij te zitten. Waarmee ik bedoel: dat de achtergrond leuk was om naar te kijken. M. deed op een bepaald moment de lampen achter mij aan, en toen zag het er nóg gezelliger uit. Dit naar aanleiding van het hok waar Ali Smith onlangs was gaan zitten om mee te doen aan een Zoom-gesprek over de Europese Literatuurprijs. Wat een armoedige toestand was dat. Op een gegeven moment zei iemand: hangt daar nou een hond in haar nek? Het bleek een half afgezakt stola-achtig ding te zijn, blijkbaar was het ook nog eens koud op haar schamele zolderkamertje.

Ik sprak met Daniel Hugo, dat is de dichter die Boven is het stil in het Afrikaans vertaald heeft. Ik zag Daniel voor het eerst, en laatst, in december 2018. In het Zuid-Afrikahuis aan de Keizersgracht in Amsterdam. Daar heb ik tamelijk warme herinneringen aan. Het was zo’n beetje het eerste wat ik deed na die maandenlange toestand waarover ik schrijf in Knecht, alleen. Het was er warm en intiem, er was wijn, er waren knabbeltjes. Dat was een ferme stap in de goeie richting. Gisteren spraken we dus over dat ‘ouwe brood’, en ook dat was bevreemdend. Maar toch ook wel weer leuk. Ik ben zo iemand die zich nog steeds verbaast over zulke technische mogelijkheden. Pas gisteravond, in bed, voelde ik me gebruikt. Geen enkele reactie, geen interactie, een half uur in het luchtledige weggepraat. Ik hoef waarschijnlijk niet eens te zeggen dat de deelname aan het Madibaland World Literary Festival geheel gratis en voor niets was.

Gelukkig kwam van buiten luid kraanvogelgebabbel. Het was mistig, waarschijnlijk waren ze de kluts een beetje kwijt, mogelijk waren er nogal wat geland op het weiland van voormalig Ortsburgermeister Ernst Görgen, op de heuvel tegenover ons huis. Net vlogen er vijf op vijftig meter hoogte voorbij. Ik belde Ernst op om te vragen of hij ze kon zien. Hij deed zijn best, maar kon op een bepaald moment niet verder omdat de telefoon het anders niet meer zou doen. Ik tik dit snel af, en dan lopen Floris en ik toch nog maar even de heuvel op. Je weet maar nooit. Het zou de eerste keer zijn dat ze hier in de onmiddellijke omgeving overnacht hebben.

3 gedachten over “De stola van Ali Smith”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: