Stormschade en winterakonieten

Ik ging afgelopen zondagavond even naar buiten om te voelen hoe storm Ciara hier huishield. Precies op dat moment waaide de groene lantaarn met daarin de nepkaars op batterijen van het vogelvoederstation. Mijn huis staat in een dalletje, de meeste wind woei er overheen. Toen we, later, in bed lagen, zei ik: ‘Alweer zo’n storm die nogal tegenvalt.’ Gisteren zag ik dat achterin mijn bosje, aan de bosrand, een stuk of zes dode sparren omgewaaid waren. Daar moet ik op af met de kettingzaag. Ze hangen allemaal, dat is gevaarlijk. Ik schrijf ‘mijn bosje’ maar feitelijk is het het bosje van Ina, van de leegstaande boerderij om de hoek, aan de L5. Daar woonde tot haar dood haar moeder en zoals hier gebruikelijk wordt het Elternhaus niet verkocht. Ina is halverwege de tachtig en woont in Keulen. Ik denk niet dat ze me de opruimwerkzaamheden kwalijk gaat nemen.

Nog steeds waait het erg hard. Dat is vreemd voor hier. De Nims is momenteel een woest stromende rivier. Misschien moet ik nog even wachten met die kettingzaag; voor je het weet waait zo’n spar op je kop. Hondje Floris is bijna helemaal hersteld van haar korte bewustzijnsverlies. Nog een kleine bult op de snuit, het korstje van de wond is er eergisteren afgevallen. Ze neemt me niets kwalijk en mocht ze dat toch doen dan weet ze dat heel erg goed verborgen te houden. Ik spitte op de groenstortplek – in het bosje van voormalig buurvrouw Weiers – van buurman Max ontelbare sneeuwklokjes uit. De meeste zijn bijna in bloei. De winterakonieten worden al vaalgeel. De witte tuinmuur is helemaal groen van de algen en de eerste verf bladdert er al af. Dat heb ik afgelopen zomer niet goed gedaan. Bijna iedereen vindt de muur zo mooier, maar ik niet. Het is tot nu toe een kwakkelwinter. Nat. Minus vijf graden was de koudste nacht.

Gisteren met M. voor de tweede keer Call Me by Your Name gezien, die stond op Netflix. Ik wilde eens zien of ik mijn mening over de film moest herzien. Dat was niet het geval, ik vond het nog steeds een nogal sentimentele draak, waar – zo is en blijft mijn stelling – weinig van overblijft als die Amerikaanse student Oliver een vrouw zou zijn. M. zag ‘m voor het eerst en vond het een mooie film, ik zag het wel. Hij smolt helemaal weg. Vanavond maar weer eens zo’n fijne sf-film, met spectaculaire special effects. Dat is altijd goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s